Dwie substancje, jeden układ nagrody: co kryzys jednoczesnego używania konopi i nikotyny ujawnia o pożądaniu w okresie dorastania

Palenie papierosów wśród amerykańskich nastolatków spadło do historycznie niskiego poziomu. Ten spadek jest realny i naprawdę pozytywny. Jednak analiza Marka Golda opublikowana wPsychology Today(czerwiec 2026) dokumentuje, co zajęło miejsce papierosa: dwusubstancyjny wzorzec, w którym wysokopotencjalne waporyzatory THC i dyskretne saszetki nikotynowe oddziałują na ten sam układ nagrody, w tych samych urządzeniach, w tym samym mózgu nastolatka — i w większości poza zasięgiem wzroku.

Liczby nie pozostawiają złudzeń. Od 30% do ponad 50% nastoletnich użytkowników e-papierosów wapuje również cannabis lub THC. Wśród regularnych użytkowników cannabis ogółem około połowa do dwóch trzecich sięga też po nikotynę. Ponad 16 milionów Amerykanów deklaruje jednoczesne używanie obu substancji. Badanie z 2026 roku opublikowane wNature Mental Healthprzez Heather Ward i współpracowników wykazało, że intensywne używanie cannabis w połączeniu nawet z umiarkowanym używaniem tytoniu niemal trzykrotnie zwiększało prawdopodobieństwo rozwoju psychozy u osób podatnych. Stężenia THC w legalnych i nielegalnych koncentratach do waporyzacji regularnie przekraczają dziś 70–90% — profil potencji, którego poprzednie pokolenia badaczy cannabis nigdy nie analizowały.

Klinyczna obserwacja Golda jest precyzyjna: współużytkownik roku 2026 to nie nastolatek palący skręta i marlboro za szkolną salą gimnastyczną. Nosi przy sobie saszetkę nikotynową, przez cały dzień sporadycznie wapuje wysokopotencjalne THC i robi to w miejscach — salach lekcyjnych, miejscach pracy, siłowniach — gdzie produkty spalane zostałyby natychmiast wykryte. Niewidoczność zachowania potęguje ryzyko uzależnienia. Klinicyści opierający się na samoopisie pacjenta tego nie wychwytują, ponieważ osoby wapujące THC często nie identyfikują się jako użytkownicy marihuany, a osoby stosujące saszetki nikotynowe często nie uważają się za palaczy.

Co mówi farmakologia — i czego nie jest w stanie wyjaśnić

Nikotyna i THC działają przez różne układy receptorowe — odpowiednio nikotynowe receptory acetylocholinowe i receptory kannabinoidowe CB1 — lecz obie substancje zbiegają się w mezolimbicznym szlaku dopaminowym, podstawowym obwodzie nagrody w mózgu. Każda z substancji zdaje się wzmacniać właściwości wzmacniające drugiej. U współużytkowników stwierdza się wyższe wskaźniki uzależnienia, intensywniejsze wzorce używania oraz większe trudności z utrzymaniem abstynencji niż u osób używających tylko jednej substancji. Ta wzajemność nie jest błaha: użytkownicy cannabis częściej inicjują używanie nikotyny; użytkownicy nikotyny częściej przechodzą do regularnego spożywania cannabis. Obie substancje działają mniej jak dwa równoległe nawyki, a bardziej jak jeden złożony, nakładający się wzorzec.

Ujęcie Gabora Maté, który widzi korzenie uzależnienia w bólu emocjonalnym i próbie uregulowania nieznośnego stanu wewnętrznego, pomaga osadzić neurochemię w konkretnym ludzkim życiu.[^1] Historia dopaminy wyjaśnia mechanizm uwięzienia; nie wyjaśnia jednak, dlaczego nastolatek w ogóle sięgnął po substancję, dlaczego ulga wydawała się konieczna ani dlaczego zaprzestanie używania nie przynosi jedynie fizycznego odstawienia, lecz konfrontację z dyskomfortem, który substancja dotychczas łagodziła.

Nieuporządkowane pożądanie i upadły apetyt

Tomasz z Akwinu odróżniał apetyt naturalny — uporządkowane skłonności ciała ku temu, co je rzeczywiście podtrzymuje — od nieuporządkowanej pożądliwości (concupiscentia), czyli pociągu ku doraźnej gratyfikacji, omijającego rozum i wolę. Uzależnienie nie jest po prostu wzmożoną pożądliwością; jest pożądliwością ustrukturyzowaną. Powtarzana aktywacja układu nagrody przez substancje psychoaktywne dosłownie przebudowuje neuronalne podłoże pożądania, tak że to, co zaczęło się jako wybór, stopniowo przestaje się nim wydawać. Akwinata rozpoznałby w tym wadliwe kształtowanie nawyku: to, co cnota buduje przez uporządkowane powtarzanie, uzależnienie niszczy przez powtarzanie nieuporządkowane.

Okno rozwojowe okresu dorastania to właśnie ten czas, gdy struktury pożądania są najbardziej plastyczne. Kora przedczołowa — neurobiologiczne siedlisko tego, co Akwinata nazywał apetytem rozumowym, czyli zdolności oceniania pragnień w świetle dóbr długoterminowych — nie jest w pełni ukształtowana aż do połowy trzeciej dekady życia. Układ limbiczny, wytwarzający bezpośredni pociąg ku nagrodzie, działa już z pełną intensywnością we wczesnym okresie adolescencji. Ta asymetria nie jest wadą projektu; jest warunkiem rozwojowym, w którym uczy się, sprawdza i utrwala wolność. Oznacza jednak, że substancje porywające układ nagrody w tym oknie czasowym czynią to w momencie maksymalnej podatności.

Gold zauważa, że postrzegane ryzyko związane z cannabis maleje, podczas gdy potencja THC rośnie. Ta kulturowa normalizacja jest sama w sobie problemem formacyjnym. Gdy substancja jest kodowana jako nieszkodliwa — gdy pojawia się w teledyskach, kulturze podcastów i brandingu wellness — władza oceniająca nastolatka otrzymuje konsekwentnie fałszywe dane. Zmysł cogitativus, który Akwinata i Benjamin Suazo opisują jako wewnętrzną władzę, przez którą osoba ocenia poszczególne dobra jako korzystne lub szkodliwe, jest kształtowany przez środowisko społeczne systematycznie fałszujące obraz dobra.

Rebranding nikotyny i pedagogika pożądania

Obserwacja Golda dotycząca kulturowego rebrandingu nikotyny zasługuje na więcej uwagi, niż zwykle jej poświęcamy. Przez dziesięciolecia nikotyna niosła skumulowany społeczny ciężar raka, chorób przewlekłych i moralnej porażki. To napiętnowanie — jakkolwiek było narzędziem niesubtelnym — pełniło funkcję pedagogiczną. Wpisywało informację o szkodliwości w zbiorową wyobraźnię kulturową. Rebranding nikotyny jako narzędzia wspomagającego wydajność, środka produktywności w stylu Doliny Krzemowej, elementu kultury samooptymalizacji, działa odwrotnie. Nie usuwa jedynie stygmatu — odwraca jego biegunowość, wiążąc substancję z dobrami osiągnięć, koncentracji i tożsamości społecznej.

To jest środowisko formacyjne, nie jedynie środowisko marketingowe. Młodzi ludzie uczą się, czego pragnąć, z czym kojarzyć rozkwit, po co sięgać, gdy potrzebują skupienia lub przynależności. Urządzenie do wapowania noszone otwarcie w kulturze przedsiębiorczości czy kulturze gamingowej to nie tylko system dostarczania nikotyny; jest znakiem wskazującym na określoną wizję dobrego życia. Formacja traktująca poważnie jedność apetytu, wyobraźni i środowiska społecznego — tak jak czyni to antropologia katolicka — nie może sprowadzać tego wyłącznie do problemu komunikacji zdrowia publicznego.

Kliniczne pole niewidzenia i wymogi towarzyszenia

Gold wskazuje na praktyczną lukę w diagnostyce, którą warto potraktować poważnie zarówno w kontekście duszpasterskim, jak i klinicznym. Współużywanie cannabis i nikotyny jest niewidoczne w większości spotkań klinicznych, ponieważ żaden biomarker nie jest rutynowo badany, samoopis nie obejmuje wapowania i stosowania saszetek, a nakładające się objawy odstawienia — lęk, drażliwość, zaburzenia snu, trudności z koncentracją — w znacznym stopniu pokrywają się z pierwotnymi prezentacjami psychiatrycznymi. Młoda osoba zgłaszająca się z lękiem może przechodzić odstawienie cannabis, nikotyny lub obu substancji jednocześnie, a klinicysta, który nie zapyta wprost o wapowanie THC i stosowanie saszetek nikotynowych, w ogóle tego nie wychwyta.

Wspólny model zbierania wywiadu stosowany w doświadczonym poradnictwie — budowanie wspólnego obrazu tego, co osoba rzeczywiście przyjmuje, zanim zaproponuje się jakąkolwiek interwencję — nie jest tu luksusem.[^2] Jest epistemicznie konieczny. Pytanie „czy używasz marihuany?" nie przyniesie wiarygodnych danych w roku 2026. Pytania: „czy wapujesz cokolwiek? Co? Jak często? Czy używasz saszetek?" — przyniosą.

Towarzyszenie duszpasterskie stoi przed tym samym wyzwaniem epistemologicznym. Animator młodzieżowy lub szkolny doradca, który zakłada, że brak papierosów oznacza brak nikotyny i cannabis, posługuje się przestarzałym modelem używania substancji przez nastolatków. Substancje są obecne; są po prostu mniejsze, bardziej przenośne i niewidoczne dla tego, kto ich nie szuka.

Co musi podjąć formacja

Katolicka antropologia pożądania nie odpowiada na uzależnienie jedynie przez siłę woli czy dostarczanie informacji. Działa przez powolne przekształcanie pożądania — przez uporządkowany nawyk, przez ukierunkowanie apetytu ku właściwym przedmiotom oraz przez relacyjne warunki, które czynią tę reorientację możliwą. Kliniczna obserwacja Maté, że uzależnienie zadomawia się w pustce powstałej po nieobecności więzi,[^1] koresponduje z tomistycznym ujęciem potrzeby woli ku dobru wystarczającemu: człowiek sięga po substancje, gdy dobra właściwie porządkujące pożądanie — przyjaźń, sens, piękno, Bóg — są nieobecne, niedostępne lub jeszcze niewystarczająco napotkane.

Oznacza to, że program formacyjny traktujący poważnie problem cannabis i nikotyny nie może ograniczać się do komunikatów o ograniczaniu szkód ani nawet do abstrakcyjnego nauczania o cnotach. Wymaga uwagi na konkretne środowisko relacyjne, w którym kształtuje się pożądanie nastolatka. Czy młodzi ludzie w tej szkole, tej parafii, tej rodzinie spotykają prawdziwą przyjaźń, prawdziwe piękno, prawdziwą ciszę, prawdziwy cel? Gdy te dobra są obecne i uporządkowane, pociąg ku urządzeniu do wapowania nie znika — ale konkuruje z czymś.

Gold ma rację, że zbieżność znormalizowanego cannabis, przemianowanej nikotyny i niewidocznych urządzeń do podawania substancji tworzy środowisko ryzyka trudniejsze do dostrzeżenia, a przez to łatwiejsze do zbagatelizowania. Odpowiedź duszpasterska i kliniczna wymaga najpierw nauczenia się wyraźnego widzenia — konkretnych urządzeń, konkretnych wzorców, konkretnej dynamiki współużywania opisanej przez Golda — a następnie postawienia trudniejszego pytania: jakie jest pragnienie kryjące się za pragnieniem i co byłoby potrzebne, by je zaspokoić?

Bibliografia

Gold, M. S. (2026, 9 czerwca). Cannabis and nicotine co-use among youth is rising.Psychology Today. https://www.psychologytoday.com/us/blog/addiction-outlook/202606/cannabis-and-nicotine-co-use-among-youth-is-rising

Ward, H. B., Bai, Y., Vandekar, S., Feola, B., Addington, J., Bearden, C. E., Cadenhead, K., Cannon, T. D., Cornblatt, B., Keshavan, M., Mathalon, D. H., Perkins, D. O., Seidman, L., Stone, W. S., Tsuang, M. T., Walker, E. F., & Woods, S. (2026). Longitudinal cannabis-tobacco co-use and psychosis risk.Nature Mental Health.

Bello, D., Connolly, J. G., Addington, J., Bearden, C. E., Cadenhead, K., Cannon, T. D., Cornblatt, B., Keshavan, M., Mathalon, D. H., Perkins, D. O., Seidman, L., Stone, W. S., Tsuang, M. T., Walker, E. F., Woods, S., Brady, R. O., Jr., Carrion, R. E., & Ward, H. B. (2026). Cannabis and tobacco co-use is associated with impaired neurocognitive performance in individuals at clinical high risk for psychosis.Biological Psychiatry: Cognitive Neuroscience and Neuroimaging. https://doi.org/10.1016/j.bpsc.2026.03.021

Maté, G. (2008).In the realm of hungry ghosts: Close encounters with addiction. Knopf Canada.

Akwinata, T.Summa Theologiae, I-II, qq. 49–54 (O nawykach); qq. 77–78 (O przyczynie grzechu ze strony apetytu zmysłowego).

Vitz, P. C., Nordling, W. J., & Titus, C. S. (2020).A Catholic Christian meta-model of the person. Divine Mercy University Press.

Suazo, B. (2020).Psicopatologia y mal moral. Ediciones Universidad San Damaso.