Wychowanie dzieci jest dobrem wspólnym. Kościół wiedział to od zawsze. Politycy dopiero zaczynają się z tym zgadzać.

Rozmowa, na którą czekaliśmy

Niedawny artykuł wNew York Times Magazinestawia pytanie, które od dawna się narzucało: co jeśli wychowywanie dzieci jest dobrem publicznym, a nie wyłącznie prywatną sprawą? Tekst dokumentuje narastające presje, z jakimi mierzą się amerykańskie rodziny — stagnacja płac, niedostępna opieka nad dziećmi, izolacja społeczna oraz kultura polityczna, która historycznie traktowała rodzicielstwo jako osobisty wybór stylu życia, nie zaś jako wkład w dobro wspólne. Matki w szczególności dźwigają nieproporcjonalnie duży ciężar tej niewidocznej pracy, często kosztem własnego zdrowia, kariery i poczucia tożsamości.

Klasa polityczna zaczyna to dostrzegać. Propozycje z różnych stron sceny politycznej — płatny urlop rodzicielski, dofinansowanie opieki nad dziećmi, elastyczny czas pracy — zyskują rzadko spotykaną, ponadpartyjną przychylność. Coś w powietrzu kulturowym się zmieniło. A jednak debata o polityce publicznej, mimo całej swej pilności, ujmuje problem głównie w kategoriach ekonomicznych: utracona produktywność, spadające wskaźniki urodzeń, malejące uczestnictwo w rynku pracy. To realne troski. Ale i niepełne.

Bogatszy opis tego, czemu służy rodzina — i dlaczego jej rozkwit ma znaczenie — jest dostępny od stuleci. Zasługuje na wysłuchanie.

Dziecko jako osoba, nie projekt

Jednym z najbardziej po cichu rewolucyjnych twierdzeń tradycji katolickiej jest to, że każdy człowiek przychodzi na świat z niezbywalna godnością. Godność ta poprzedza wszelkie osiągnięcia, produktywność i użyteczność społeczną. Jest wpisana w samą naturę osoby — w języku tej tradycji każde dziecko zostało stworzone na obraz i podobieństwo Boże (imago Dei). To twierdzenie ontologiczne, zanim stanie się twierdzeniem politycznym.

Dlaczego ma to znaczenie dla debaty o opiece nad dziećmi? Ponieważ zmienia ramy pytania. Jeśli dzieci są nosicielami przyrodzonej wartości, to praca polegająca na dobrym ich wychowaniu nie jest jedynie inwestycją w przyszły kapitał ludzki. Jest zobowiązaniem moralnym — spoczywającym tak na rodzinach, jak i na sąsiadach, parafiach, pracodawcach oraz rządach. Ciężar nie może spoczywać wyłącznie na rodzicach, bo dziecko jest — w pewnym sensie — odpowiedzialnością wszystkich.

Jest to bliskie temu, co filozofowie i ekonomiści nazywają argumentem z „dobra publicznego". Jednak ujęcie katolickie sięga głębiej: zakotwicza publiczne zobowiązanie w świętym charakterze wychowywanej osoby, nie zaś w społecznych zyskach, jakie ta osoba kiedyś przyniesie.

Czego razem potrzebują ciało i dusza

Badania psychologiczne nad rozwojem dziecka zbiegają się ku prawdzie, która od dawna bywa artykułowana w kategoriach teologicznych: dzieci rozkwitają, gdy są bezpiecznie przywiązane, stale obecne przy troskliwych dorosłych i osadzone w stabilnych wspólnotach. Dane dotyczące negatywnych doświadczeń z dzieciństwa, długoterminowych skutków wczesnej deprywacji relacyjnej oraz poznawczych korzyści płynących ze stabilnego środowiska domowego wskazują w tym samym kierunku — osoba ludzka jest z istoty swej relacyjna.

Katolickie rozumienie osoby głosi, że ludzie są jednościami ciała i duszy, rozwijającymi się w czasie w sieciach relacji. Nie jesteśmy samowystarczalnymi jednostkami, które następnie wybierają więź; jesteśmy kształtowaniprzezrelację od najwcześniejszych chwil. Rodzina jest pierwszą szkołą miłości, pierwotną wspólnotą, w której człowiek uczy się — poprzez codzienne, ucieleśnione doświadczenie — co oznacza dawać i otrzymywać, ufać i być obdarzanym zaufaniem, poświęcać się i być chronionym.

Gdy ta szkoła jest niedofinansowana, odizolowana i wyczerpana, traci się coś więcej niż ekonomiczna produktywność. Uszczuplona zostaje cała ekologia ludzkiego formowania.

Cnota patrzenia naprzód

Warto przywołać tu klasyczną cnotę:roztropność— zdolność do wyjścia poza chwilę obecną i działania na rzecz dóbr, które jeszcze nie są widoczne. Arystoteles uznał ją za składnik praktycznej mądrości. Tomasz z Akwinu rozwinął ją jako niezbędną w rządzeniu i trosce.

Społeczeństwo, które buduje swoją gospodarkę, miejsca pracy i architekturę społeczną na założeniu, że opieka nad dziećmi jest cudzym problemem, dopuszcza się zaniechania roztropności na skalę cywilizacyjną. Artykuł wTimes Magazinesłusznie nazywa to politycznym niepowodzeniem. Jednak lekarstwo wymaga czegoś więcej niż lepszego projektowania polityk publicznych. Wymaga reorientacji tego, co wspólnie cenimy — gotowości do dostrzeżenia, że powolna, nieefektowna, niezastąpiona praca dobrego wychowywania dzieci należy do najważniejszych rzeczy, wokół których społeczeństwo może się organizować.

Hojność również tu należy. Nie hojność miłości udzielanej z góry, lecz taka, która rozpoznaje wspólną stawkę — hojność sąsiadów, pracodawców i instytucji obywatelskich, które urządzają się tak, by rodzice byli wspierani, a nie jedynie abstrakcyjnie chwaleni.

Czego rodziny naprawdę potrzebują

Roztropność wskazuje kilka kierunków wartych zapamiętania, niezależnie od przekonań politycznych:

Obecność ważniejsza niż optymalizacja.Badania nad dobrostanem dzieci konsekwentnie pokazują, że stała, uważna obecność liczy się bardziej niż jakikolwiek konkretny program wzbogacający czy plan zajęć. To pocieszające dla zwykłych rodzin — i delikatna korekta dla lękliwego perfekcjonizmu, jaki może rodzić współczesna kultura rodzicielstwa.

Wspólnota jako infrastruktura.Prywatyzacja życia rodzinnego — kurczenie się sieci dalszej rodziny, erozja więzi sąsiedzkich, upadek wspólnoty parafialnej i obywatelskiej — jest problemem strukturalnym i wymaga strukturalnego rozwiązania. Odbudowa wspólnot wzajemnej troski jest równie ważna jak jakikolwiek zasiłek.

Uczciwe uznanie ofiary.Praca opiekuńcza wiąże się z realnym kosztem. Nazywanie tego uczciwie — bez urazy i bez fałszywego umniejszania — jest częścią prawdomówności, jakiej wymagają zdrowe rodziny i zdrowe kultury. Ofiara dobrowolnie podjęta i szczerze honorowana należy do najbardziej uczłowieczających doświadczeń, jakie są nam dostępne.

Rzecznictwo jako forma miłości.Dla tych, którzy mają możliwość wpływania na miejsca pracy, szkoły, parafie i samorządy lokalne, wspieranie polityk przyjaznych rodzinie jest konkretnym wyrazem troski o bliźniego. Abstrakcyjne pochwały życia rodzinnego niewiele znaczą bez wsparcia strukturalnego.

Dłuższa perspektywa

W Presence+ przekonanie przenikające naszą redakcję jest takie, że osoba ludzka to coś więcej niż podmiot ekonomiczny, więcej niż kategoria demograficzna, więcej niż problem do rozwiązania w drodze polityki publicznej. Obecna debata o opiece nad dziećmi i wsparciu rodzin jest prawdziwym otwarciem — momentem, w którym kultura sięga po bogatszy opis tego, co ludzie są sobie wzajemnie winni.

Tradycja katolicka oferuje taki opis — nie jako roszczenie sekciarskie, lecz jako poważny wkład w rozmowę, na której każdy ma swój udział. Rodzina jest pierwszą wspólnotą osób. To, jak ją wspieramy — lub jak zawodziliśmy — mówi wszystko o tym, jakim społeczeństwem wybieramy się stawać.