Gdy młodzi ludzie zadają trudne pytania: papież Leon XIV o samobójstwie, przebaczeniu i teologii uzdrowienia

Podczas nocnego czuwania na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie papież Leon XIV zmierzył się z niektórymi z najtrudniejszych pytań, jakie może usłyszeć następca Piotra. Młoda kobieta o imieniu Desirée przeżyła tragedię rodzinną tak głęboką, że całkowicie zachwiała jej dotychczasowym rozumieniem wiary. Stając przed papieżem i tysiącami swoich rówieśników, zapytała, gdzie był Bóg w chwili tej tragedii i czy przebaczenie jest czymś, do czego jest zobowiązana dążyć. Rozmowa, opisana przez „National Catholic Register", nie była ani wyreżyserowanym pocieszeniem, ani wykładem doktrynalnym. Była czymś rzadszym: publicznym aktem pasterskiej szczerości, który ma bezpośrednie znaczenie dla tego, jak katolickie wspólnoty rozumieją zdrowie psychiczne, żałobę i długą drogę ku uzdrowieniu.

Znaczenie tej chwili wykracza poza blask stadionowych reflektorów. Dotyka pytania stojącego na przecięciu wiary, psychologii i praktyki klinicznej — mianowicie, czy ramy religijne są w stanie udźwignąć pełny ciężar ludzkiego cierpienia, nie rozpadając się w banał. Odpowiedź wyłaniająca się z Barcelony wskazuje, że tak — pod warunkiem że ramy te są stosowane z precyzją i ciepłem, jakiego wymaga poważna teologia pastoralna.

Pytania, które nadały wieczorowi kształt

Pytanie Desirée o samobójstwo i przebaczenie było jedną z kilku bezpośrednich, rozdzierających serce rozmów, które naznaczyły to czuwanie. Młodzi ludzie podchodzili do mównicy lub nadsyłali pytania dotykające milczenia Boga w obliczu cierpienia oraz tego, czym jest przebaczenie, gdy rana jest jeszcze świeża. Papież Leon XIV nie uchylał się od odpowiedzi. Traktował pytania jak pytania — uznając tkwiącą w nich ciemność, zanim zaoferował jakiekolwiek światło.

Ta postawa ma istotne znaczenie kliniczne. Badania nad sojuszem terapeutycznym konsekwentnie pokazują, że walidacja poprzedza przemianę. Gdy pacjent lub parafianin czuje, że jego cierpienie zostało naprawdę przyjęte, a nie pochopnie rozwiązane, relacja — terapeutyczna czy pastoralna — zyskuje strukturalną spoistość niezbędną do podjęcia prawdziwej pracy. To, co papież zademonstrował w Barcelonie, jest dokładnie tym, co doświadczeni klinicyści opisują jako współregulację: uregulowana obecność spotykająca się z obecnością zdysregulowaną, biorąca na siebie część ciężaru, zanim podejmie próbę nowego ujęcia sytuacji (Porges, 2011).

Dla pracowników zdrowia psychicznego działających w środowiskach katolickich ta zbieżność stylu pastoralnego z dowodami klinicznymi wskazuje na coś fundamentalnego w katolicko-chrześcijańskim rozumieniu osoby — że człowiek jest relacyjny w swej istocie oraz że uzdrowienie, zarówno psychologiczne, jak i duchowe, dokonuje się przez spotkanie, a nie w jego ominięciu.

Samobójstwo, stygmat i przestrzeń, którą może utrzymać Kościół

Fakt, że samobójstwo zostało wprost podjęte jako temat w publicznym przemówieniu papieskim, zasługuje na uważną refleksję. Przez dziesięciolecia pastoralna odpowiedź na samobójstwo w środowiskach katolickich nosiła w sobie ślad historycznego stygmatu — ciężaru teologicznego, który, choć nieintencjonalnie, pogłębiał żałobę rodzin i utrudniał rozmowy, jakie klinicyści najbardziej potrzebują przeprowadzać z pacjentami.

Zmiana widoczna w Barcelonie odzwierciedla szerszą ewolucję katolickiej teologii moralnej i praktyki pastoralnej. Katechizm Kościoła Katolickiego uznaje już, że poważne zaburzenia psychiczne, cierpienie lub poważna obawa przed cierpieniem mogą zmniejszać osobistą odpowiedzialność w przypadkach samobójstwa (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1997, nr 2282). To, co papież Leon XIV zademonstrował wobec tysięcy młodych ludzi, było pastoralnym przekładem tej doktrynalnej niuansowości: gotowość, by publicznie towarzyszyć cierpiącej młodej kobiecie, traktować jej pytanie jako zasadne, a nie niebezpieczne, i podjąć ten temat z całą należną mu powagą.

Psychologia pozytywna, zwłaszcza nurt związany z nadawaniem sensu i wzrostem potraumatycznym, konsekwentnie wykazuje, że wspólnoty najlepiej przygotowane do wspierania osób, które straciły kogoś przez samobójstwo, to te, które potrafią trwać w niejednoznaczności bez pośpiesznego dążenia do rozwiązania (Tedeschi i Calhoun, 2004). Wspólnoty wiary, które przyswajają tę zdolność, stają się naturalnymi buforami chroniącymi przed pogłębiającą się izolacją następującą po traumatycznej żałobie. Czuwanie w Barcelonie dostarcza przekonującego obrazu tego, jak ów bufor działa w skali masowej.

Przebaczenie jako proces, nie zdarzenie

Pytanie Desirée o przebaczenie to to, które najprawdopodobniej najbardziej poruszy klinicystów pracujących z traumą. W powszechnym wyobrażeniu przebaczenie bywa traktowane jako chwila — jednorazowa decyzja, po której krajobraz emocjonalny ulega przemianie. Doświadczenie kliniczne opowiada inną historię. Przebaczenie, szczególnie w kontekście traumatycznej straty, lepiej rozumieć jako proces rozwijający się w czasie, często nieliniowo, który nie wymaga ustania żałoby jako warunku wstępnego (Enright i Fitzgibbons, 2015).

Katolicka teologia moralna wspiera to bardziej niuansowe ujęcie. Przebaczenie nie jest tym samym, co usprawiedliwianie, pomniejszanie czy pojednanie. Jest aktem woli, podtrzymywanym w czasie, który odmawia zranieniu prawa do definiowania relacji między osobą a jej przyszłością. To, co papież Leon XIV zaoferował Desirée, nie było formułą. Było uznaniem, że jej pytanie jest właściwym pytaniem do postawienia, a samo zadanie go jest aktem duchowej odwagi. To ujęcie — przedefiniowanie zmagania jako dowodu zaangażowania, a nie porażki — jest dokładnie tym, co podejścia terapeutyczne skoncentrowane na odporności psychicznej wskazują jako kluczowy punkt zwrotny w procesie uzdrowienia.

Wspólnoty wiary jako infrastruktura odporności

Samo miejsce czuwania w Barcelonie jest warte odnotowania. Stadion olimpijski wypełniony młodymi ludźmi, zebranymi na nocnym akcie wspólnotowej refleksji, stanowi formę infrastruktury społecznej, którą badacze zdrowia psychicznego coraz częściej uznają za terapeutycznie istotną. Przynależność do stabilnej, spójnej aksjologicznie wspólnoty, która regularnie się gromadzi i stwarza okazje do szczerej rozmowy o cierpieniu, należy do najsilniejszych znanych predyktorów odporności psychicznej (Koenig, 2012).

Podłużne badania z zakresu socjologii religii i psychiatrii klinicznej udokumentowały ochronne działanie uczestnictwa w życiu wspólnoty religijnej na wyniki dotyczące depresji, lęku i skłonności samobójczych. Wymiar nadawania sensu właściwy życiu religijnemu — zdolność do osadzenia indywidualnego cierpienia w szerszej narracji odkupienia i nadziei — wydaje się nieść niezależną wartość ochronną (VanderWeele, 2017).

Gotowość papieża do podejmowania najtrudniejszych pytań padających z sali, bez uchylania się od nich ani fałszywego pocieszenia, wzmocniła tę infrastrukturę. Dała całemu pokoleniu przykład, że wspólnoty wiary mogą być bezpiecznymi miejscami dla najbardziej trudnych uczuć. Pytania, które zadają młodzi ludzie — o samobójstwo i przebaczenie — nie są przeszkodą dla wiary. Są, jak zdawał się rozumieć papież w Barcelonie, jej żywą treścią.

Źródło: „National Catholic Register", 10 czerwca 2026 r.

Bibliografia

Catechism of the Catholic Church. (1997).Catechism of the Catholic Church(2nd ed.). Libreria Editrice Vaticana.

Enright, R. D., & Fitzgibbons, R. P. (2015).Forgiveness therapy: An empirical guide for resolving anger and restoring hope. American Psychological Association.

Koenig, H. G. (2012).Religion, spirituality, and health: The research and clinical implications.ISRN Psychiatry, 2012, 1–33. https://doi.org/10.5402/2012/278730

Porges, S. W. (2011).The polyvagal theory: Neurophysiological foundations of emotions, attachment, communication, and self-regulation. W. W. Norton.

Tedeschi, R. G., & Calhoun, L. G. (2004). Posttraumatic growth: Conceptual foundations and empirical evidence.Psychological Inquiry,15(1), 1–18. https://doi.org/10.1207/s15327965pli1501_01

VanderWeele, T. J. (2017). Religion and health: A synthesis. In M. J. Balboni & J. R. Peteet (Eds.),Spirituality and religion within the culture of medicine(pp. 357–401). Oxford University Press.