Stworzeni do komunii: co Trójca Święta objawia o ludzkim pragnieniu i zdrowiu psychicznym

31 maja 2026 roku papież Leon XIV zwrócił się do pielgrzymów zebranych na Placu Świętego Piotra podczas niedzielnego Anioł Pański, kończąc miesięczny apel maryjny w intencji narodów dźwigających ciężar wojny. Jego przesłanie, zaczerpnięte z uroczystości Najświętszej Trójcy, skupiało się wokół jednej przewodniej myśli: każde stworzenie jest powołane do komunii. Papież modlił się o sprawiedliwy i trwały pokój — prośba nieodłączna od antropologii teologicznej, którą wówczas wyrażał. Jedno i drugie nie są od siebie oderwane. Gdy osoby są uznawane za istoty z natury relacyjne, pokój przestaje być jedynie celem politycznym, a staje się koniecznością moralną zakorzenioną w tym, czym człowiek jest w swej istocie.

Twierdzenie to — każde stworzenie jest powołane do komunii — zasługuje na coś więcej niż liturgiczne przytaknięcie. Zasługuje na zbadanie go jako tezy psychologicznej, bo nią właśnie jest.

Trójca Święta jako model osoby

Katolicki Chrześcijański Meta-Model Osoby, który stanowi fundament pracy Presence+, wychodzi od założenia, które psychologia głównego nurtu przez dziesięciolecia na nowo odkrywała drogą badań empirycznych: człowiek nie jest samowystarczalną jednostką, dla której relacje są jedynie nieobowiązkowymi dodatkami. Jest on z istoty swej bytem relacyjnym. Jaźń nie istnieje najpierw sama w sobie, by dopiero potem otwierać się na innych. Kształtuje się ona w relacji, przez relację i z natury jest ku relacji ukierunkowana.

Doktryna Trójcy Świętej dostarcza teologicznego fundamentu dla tego twierdzenia. Trzy Osoby Trójcy nie są odizolowanymi substancjami, które przypadkowo współistnieją. Są konstytuowane w swoich wzajemnych relacjach i przez nie. Ojciec nie jest Ojcem bez Syna. Duch pochodzi z miłości, która już u swego źródła jest relacyjna. Powiedzieć, że osoby ludzkie są stworzone na obraz Boga Trójjedynego, to powiedzieć, że relacyjność nie jest czymś przypadkowym dla osoby — jest jej wewnętrzną gramatyką.

Rozważanie na Anioł Pański papieża Leona XIV wprost to potwierdziło. Trójca Święta uczy, że każde stworzenie jest powołane do komunii. Nie jest to duchowe pragnienie nałożone na skądinąd samotniczą naturę ludzką. Jest to opis tego, czym ta natura jest.

Samotność jako kategoria diagnostyczna

Dane na temat samotności w skali globalnej stają się coraz trudniejsze do zignorowania. Doradztwo Głównego Chirurga Stanów Zjednoczonych z 2023 roku dotyczące epidemii samotności opisało społeczną izolację jako kryzys zdrowia publicznego porównywalny pod względem ryzyka śmiertelności z paleniem piętnastu papierosów dziennie. Badania opublikowane w czasopiśmie„Perspectives on Psychological Science"wykazały, że samotność wiąże się z 26-procentowym wzrostem ryzyka przedwczesnej śmierci. We wszystkich grupach wiekowych, kulturach i warstwach ekonomicznych brak prawdziwej komunii — rozumianej nie tylko jako kontakt społeczny, lecz jako wzajemne uznanie, przynależność i troska — prowadzi do mierzalnego pogorszenia zarówno zdrowia psychicznego, jak i fizycznego.

Świeckie ujęcie tego kryzysu skłania się ku traktowaniu samotności jako problemu behawioralnego lub strukturalnego: ludzie zbyt wiele czasu spędzają przy telefonach, wspólnoty uległy rozpadowi, zaufanie do instytucji zostało nadwyrężone. Obserwacje te są trafne, ale mają charakter opisowy, nie diagnostyczny. Identyfikują wzorce, nie nazywając rany ukrytej pod powierzchnią.

Katolicka tradycja antropologiczna oferuje precyzyjniejszą diagnozę. Samotność, w tym ujęciu, nie jest jedynie deficytem interakcji społecznych. Jest doświadczeniem stworzenia, którego natura jest ukierunkowana ku komunii, a żyje ono w warunkach, które tę orientację udaremniają. Jest bólem istoty relacyjnej pozbawionej relacji stanowiących jej rozkwit. Rozumienie samotności przez ten pryzmat nie rodzi rozpaczy. Rodzi jasność — a jasność jest początkiem skutecznej interwencji.

Czego naprawdę wymaga komunia

Tradycja terapeutyczna wypracowała własne słownictwo dla tego, czego komunia wymaga: dostrojenia, bezpiecznego przywiązania, współregulacji, przynależności, bezwarunkowego pozytywnego szacunku. Pojęcia te, rozwinięte przez dziesięciolecia badań klinicznych i rozwojowych, opisują warunki, w których osoby naprawdę rozkwitają. Nie odbiegają daleko od tego, co tradycja teologiczna rozumie przez komunię, choć posługuje się innym językiem.

Teoria przywiązania Bowlby'ego, badania Brené Brown nad wrażliwością i przynależnością, prace Johna Gottmana nad naprawą relacji, obszerna literatura na temat sojuszu terapeutycznego jako najsilniejszego predyktora wyników terapii — wszystko to zbieżne jest z twierdzeniem, które antropologia trynitarna formułuje z pierwszych zasad: osoby potrzebują relacji cechujących się prawdziwą obecnością, wzajemnym uznaniem oraz zdolnością do znoszenia rzeczywistości drugiego człowieka bez lęku.

Literatura dotycząca sojuszu terapeutycznego jest tu szczególnie pouczająca. Badania konsekwentnie pokazują, że jakość relacji między terapeutą a klientem odpowiada za większy odsetek wyników terapii niż jakakolwiek konkretna technika czy modalność. Uzdrowienie tkwi w relacji, nie tylko w metodzie. To właśnie Presence+ traktuje poważnie jako strukturalne zobowiązanie. Nie wystarczy dostarczać rzetelnych informacji ani stosować sprawdzonych protokołów. O tym, czy uzdrowienie nastąpi, decyduje jakość obecności — stopień, w jakim drugi człowiek jest naprawdę poznany i przyjęty.

Ujęcie papieża Leona XIV dodaje wymiar, który czysto świeckie modele zwykle pozostawiają nierozwinięty: komunia, do której człowiek jest powołany, nie wyczerpuje się ostatecznie w relacjach międzyludzkich. Trynitarny obraz w osobie oznacza, że najgłębszy głód relacyjny wykracza poza każdą skończoną relację ku nieskończonej komunii, jaką jest życie samego Boga. Nie umniejsza to wagi relacji ludzkich. Sytuuje je właściwie — jako prawdziwe uczestnictwo w rzeczywistości relacyjnej, która je przekracza, oraz jako uprawnione przedmioty troski właśnie dlatego, że same w sobie mają znaczenie.

Odporność i gramatyka przynależności

Psychologia pozytywna zgromadziła pokaźną literaturę na temat odporności psychicznej, wskazując czynniki pozwalające osobom przetrwać przeciwności bez trwałych szkód psychicznych. Do najczęściej potwierdzanych wniosków należy ten, że wsparcie społeczne, poczucie sensu oraz stabilna tożsamość to trzy filary, na których wspiera się odporność. Usunięcie któregokolwiek z nich sprawia, że cała konstrukcja staje się niepewna.

Antropologia trynitarna odnosi się bezpośrednio do wszystkich trzech. Komunia adresuje wsparcie społeczne na jego najgłębszym poziomie — nie tylko obecność innych, lecz doświadczenie bycia naprawdę poznanym i przyjętym. Twierdzenie, że każde stworzenie jest powołane do komunii, nadaje sensowi fundament — samo istnienie jest ukierunkowane ku relacji, a to ukierunkowanie nie jest przypadkowe, lecz zakorzenione w naturze Boga. Natomiast obraz Boga w osobie zapewnia stabilną tożsamość, która nie zależy od osiągnięć, wyników ani społecznej akceptacji, bo jest otrzymana, a nie wypracowana.

Dlatego misja Presence+, polegająca na codziennym przekazywaniu pozytywnych wiadomości, nie jest aktem pogodnego zaprzeczania rzeczywistości. Jest strategicznym zobowiązaniem na rzecz warunków sprzyjających odporności psychicznej. Badania z zakresu psychologii pozytywnej — w tym fundamentalne prace Martina Seligmana nad teorią dobrostanu oraz teoria poszerz-i-zbuduj Barbary Fredrickson dotycząca pozytywnych emocji — dowodzą, że regularne obcowanie z autentycznie dobrymi wiadomościami, czyli historiami naprawy, komunii, odwagi i troski, poszerza repertuary poznawcze i behawioralne, buduje zasoby psychiczne i zwiększa zdolność do radzenia sobie z trudnościami. Obecny kształt cyklu informacyjnego wywiera skutek odwrotny: przewlekłą aktywację poczucia zagrożenia, zawężenie uwagi i stopniowe niszczenie przekonania, że dobro jest w świecie realne i czynne.

Presence+ działa w przekonaniu, że kierowanie uwagi ku prawdziwym dobrom to nie naiwność. To interwencja oparta na dowodach, prowadzona na poziomie kultury.

Pokój jako osiągnięcie relacyjne

Modlitwa papieża Leona XIV o sprawiedliwy i trwały pokój, wzniesiona w chwili zamknięcia miesięcznego apelu maryjnego w intencji krajów ogarniętych wojną, łączy to, co teologiczne, z tym, co polityczne, przez tę samą przesłankę antropologiczną. Pokój to nie tylko brak przemocy. To obecność warunków, w których komunia jest możliwa — warunków sprawiedliwości, wzajemnego uznania i troski, pozwalających osobom i wspólnotom żyć w relacjach, których wymaga ich natura.

Wojna jest między innymi systematycznym niszczeniem tkanki relacyjnej, przez którą osoby rozkwitają. Pociąga za sobą nie tylko ofiary fizyczne, ale i ogromne następstwa psychiczne — traumę, żałobę, przymusowe przesiedlenia, rozpad wspólnot — które pojawiają się, gdy warunki komunii zostają gwałtownie odebrane. Apel maryjny, który papież zakończył 31 maja, był aktem wspólnego wstawiennictwa o przywrócenie tych warunków. W tym odczytaniu była to modlitwa o uzdrowienie ran relacyjnych, jakie wojna zadaje osobom stworzonym do komunii.

Związek ze zdrowiem psychicznym nie jest metaforyczny. Badania nad zdrowiem psychicznym w sytuacji pokonfliktowej konsekwentnie wskazują, że przywrócenie więzi społecznych i poczucia przynależności do wspólnoty jest najpotężniejszym predyktorem powrotu do zdrowia po traumie wojennej. Lekarstwo jest relacyjne, bo rana jest relacyjna, bo osoba jest relacyjna.

Ku przyszłości

Praca Presence+ wyrasta z przekonania, że Katolicki Chrześcijański Meta-Model Osoby nie jest zaściankową ciekawostką, lecz wyczerpującym opisem tego, czym osoby są i czego potrzebują. Refleksja papieża Leona XIV nad Trójcą Świętą stwarza okazję do jasnego wyrażenia tego przekonania: relacyjna struktura ludzkiej egzystencji, komunia, do której powołane jest każde stworzenie, jest przesłanką, od której musi wychodzić każda rzetelna psychologia rozkwitu człowieka.

Dane dotyczące samotności, badania nad sojuszem terapeutycznym, literatura o odporności psychicznej, psychologia pozytywna uwagi i emocji — wszystko to wskazuje w tym samym kierunku. Osoby rozkwitają w komunii. Cierpią w izolacji. A wiadomość, że wszechświat jest ukształtowany — od swego trynitarnego początku — ku relacji, a nie ku izolacji, należy do najdonioślejszych dobrych wiadomości dostępnych każdemu, kto pracuje na przecięciu wiary, zdrowia psychicznego i ludzkiego rozkwitu.

Właśnie tę wiadomość Presence+ powołane jest do głoszenia.

Źródło: Catholic News Agency / National Catholic Register, 31 maja 2026.