Święty Antoni

„A dusza jego była znowu wolna od skazy, gdyż nie była ściśnięta jakby przez smutek, ani rozluźniona przez przyjemność, ani opanowana przez śmiech czy przygnębienie. Nie niepokoił się bowiem, gdy widział tłum, ani nie radował się nadmiernie, gdy pozdrawiało go tak wielu. Był natomiast całkowicie zrównoważony, prowadzony przez rozum i trwający w stanie naturalnym. Za jego pośrednictwem Pan uzdrowił cielesne dolegliwości wielu obecnych i oczyścił innych z duchów nieczystych. I dał Antoniemu łaskę wymowy, tak że pocieszał wielu strapionych, jednał ze sobą zwaśnionych i napominał wszystkich, by miłość do Chrystusa przekładali nad wszystko, co jest na świecie."[1] Święty Antoni urodził się w III wieku w Egipcie. Poczuł powołanie, by rozdać cały swój majątek, naśladować Chrystusa i zostać pustelnikiem. Jego umiarkowana asceza przyciągnęła wielu naśladowców. Dlatego często uznaje się go za ojca chrześcijańskiego monastycyzmu. W czasie sporu ariańskiego święty Antoni opowiedział się po stronie obrońców Soboru Nicejskiego i zaprzyjaźnił się ze świętym Atanazym, który napisał później Żywot świętego Antoniego.[1][2] Tekst: Sarah Ciotti Konsultacja teologiczna: ks. Hugh Feiss OSB, STD [1] Św. Atanazy, Żywot świętego Antoniego, w: Nicene and Post-Nicene Fathers, red. Philip Schaff i Henry Wace, T&T Clark, Edynburg, s. 200, www.ccel.org. [2] F.L. Cross i E.A. Livingstone, The Oxford Dictionary of the Christian Church, Oxford University Press, Londyn 1974, s. 67. Dziękujemy, że modliliście się razem z nami. Jeśli czujecie takie powołanie, Wasza ofiara wielkopostna pomaga nieść tę modlitwę do kolejnych serc i języków. Wesprzyj nas