Święty Barnaba

„Kiedy jednak apostołowie Barnaba i Paweł usłyszeli o tym, rozdarli szaty i wybiegli w tłum, wołając: 'Ludzie, dlaczego to czynicie? My również jesteśmy ludźmi, podobnymi do was z natury, i głosimy wam dobrą nowinę, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest'" (Dz 14,14).[1] Święty Barnaba, nazwany Józefem w chwili narodzin, był Lewitą i jednym z pierwszych, którzy przyjęli drogę chrześcijańską. Choć nie należał do Dwunastu, święty Łukasz nazywa go „apostołem". Po wysłuchaniu świadectwa apostołów w Jerozolimie sprzedał posiadane pole i złożył pieniądze u ich stóp. Święty Barnaba był przyjacielem świętego Pawła i przyprowadził go do apostołów, gdy Paweł przybył do Jerozolimy pragnąc odbudować swoją wiarygodność. Następnie święty Barnaba otrzymał misję udania się do Antiochii, aby sprawować opiekę duszpasterską nad nawróconymi z pogaństwa. Zaprosił świętego Pawła i razem przez rok nauczali tamtejszy rodzący się Kościół. Potem podróżował przez Azję Mniejszą jako ceniony misjonarz i doradca. Święty Łukasz przedstawia świętego Barnabę jako człowieka otuchy — „człowieka dobrego, pełnego Ducha Świętego i wiary" (Dz 4,36; 11,24).[2][3] Tekst: Sarah Ciotti Recenzja: o. Hugh Feiss OSB, STD [1] Revised Standard Version, hasło: „Dzieje Apostolskie". [2] Catholicpedia: The Original Catholic Encyclopedia (1917) na iPhone'a, iPada i iPoda Touch. Hasło: „Święty Barnaba". [3] Revised Standard Version, hasło: „Dzieje Apostolskie". Dziękujemy za wspólną modlitwę. Jeśli czujesz takie wezwanie, Twoja ofiara na Wielki Post pomaga zanieść tę modlitwę do kolejnych serc i języków. Wesprzyj nas