Święty Kazimierz

Święty Kazimierz, syn króla Polski, urodził się w 1458 roku. Praktykował cnoty chrześcijańskie ze szczególnym uwzględnieniem czystości i dobroci wobec ubogich, a także gorliwości w wierze, zwłaszcza w pobożności wobec Najświętszego Sakramentu i Dziewicy Maryi. Kazimierz zmarł na gruźlicę w 1484 roku.[1] Święty Kazimierz Jagiellończyk (3 października 1458 – 4 marca 1484) był polsko-litewskim księciem z dynastii Jagiellonów, który stał się patronem Polski, Litwy i młodzieży. Święty Kazimierz był wnukiem Jagiełły oraz drugim synem króla Polski i wielkiego księcia Litwy Kazimierza IV i królowej Elżbiety Austriaczki. Jego dziadkiem ze strony matki był Albert II Habsburg, król Czech, król Węgier i „Król Rzymian" w Świętym Cesarstwie Rzymskim. Od dziewiątego roku życia święty Kazimierz pobierał nauki u ks. Jana Długosza i Filipa Buonaccorsiego (zwanego również Filipem Kallimachem). Gdy Kazimierz miał trzynaście lat, stronnictwa niezadowolone z rządów króla Macieja Korwina zaoferowały mu tron węgierski. Kazimierz, pragnąc bronić Krzyża przed Turkami, przyjął to wezwanie i udał się na Węgry po koronę. Jego stryj Władysław III, król Polski i Węgier, zginął wcześniej w bitwie pod Warną w 1444 roku. Kazimierz nie odniósł w tym przedsięwzięciu sukcesu i powrócił jako zbieg. W 1475 roku ponownie podjął naukę u ks. Długosza. Ojciec, król Kazimierz IV, dobrze wprowadził go w sprawy publiczne, a gdy jego brat Władysław wstąpił na tron czeski, Kazimierz stał się następcą tronu Polski. W 1479 roku król udał się na Litwę na pięć lat, powierzając Kazimierzowi zarząd nad Polską. W latach 1481–1483 kierował państwem z wielką roztropnością i sprawiedliwością. Ojciec starał się zaaranżować jego małżeństwo z córką cesarza Fryderyka III, lecz Kazimierz wolał pozostać w stanie bezżennym. Osłabiony nadmiernym postem, rozwinął poważne schorzenie płuc, prawdopodobnie gruźlicę. W czasie podróży na Litwę w 1484 roku zmarł w Grodnie na Białorusi. Jego szczątki złożono w Wilnie, w Wielkim Księstwie Litewskim. W katedrze wileńskiej znajduje się Kaplica Świętego Kazimierza, gdzie spoczywają jego relikwie. Święty Kazimierz żył i sprawował rządy z wielką godnością, odznaczając się wyjątkowym wdziękiem i szlachetnością charakteru. Przypisuje mu się kilka cudów. Kanonizował go papież Adrian VI w 1522 roku i jest on patronem Litwy. 11 czerwca 1948 roku papież Pius XII ogłosił świętego Kazimierza szczególnym patronem całej młodzieży. Miejscowości Kvėdarna i Nemunaitis na Litwie mają świętego Kazimierza w swoich herbach.[2] Źródła: [1] Liturgia Godzin [2] Wikipedia.org Uwaga: Wspomnienia dowolne i wspomnienia są obchodami nieobowiązkowymi i obecnie nie zamieszczamy treści dotyczących wyłącznie tych dni szczególnych. Niniejszy tekst „O dniu dzisiejszym" został przygotowany, abyś mógł czcić tego Świętego, oddając chwałę Chrystusowi. Dziękujemy, że modlisz się razem z nami. Jeśli czujesz takie powołanie, Twoja ofiara na Wielki Post pomaga zanieść tę modlitwę do kolejnych serc i w kolejnych językach. Złóż ofiarę