Święty Grzegorz Wielki

„Lecz chromym jest ten, kto wprawdzie widzi, w jakim kierunku powinien kroczyć, jednak przez słabość woli nie jest w stanie w pełni zachować drogi życia, którą dostrzega – bo niestały nawyk nie wznosi się do ugruntowanego stanu cnoty, a kroki postępowania nie podążają skutecznie za celem pragnienia. Stąd Paweł mówi: «Podnieście opadłe ręce i osłabłe kolana, i prostujcie ścieżki dla waszych nóg, aby to, co chrome, nie skręciło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione…»" (Hbr 12,12–13). [1] Święty Grzegorz Wielki urodził się w Rzymie w 540 roku. Wzrastał wśród świętych – jego ojciec pełnił urząd kościelny, zaś matka i dwie ciotki, odznaczające się głęboką pobożnością, zostały później kanonizowane. Rodzina należała do arystokracji, zasłynęła z rozległych majątków ziemskich i udziału w rządzeniu Rzymem. Grzegorz odebrał staranne wykształcenie w zakresie prawa, religii, gramatyki, retoryki i spraw publicznych. W wieku trzydziestu lat sprawował jeden z najważniejszych urzędów dostępnych młodemu człowiekowi – stanowisko prefekta Rzymu – jednak porzucił go, by wstąpić do zakonu. Po śmierci ojca przekazał rodzinne dobra na założenie siedmiu klasztorów i oddał się życiu zakonnemu. W ciągu czterech lat papież wysłał go do Konstantynopola jako diakona i ambasadora. Po upływie dekady powrócił do Rzymu i objął kierownictwo klasztorów jako opat. Po śmierci papieża Pelagiusza II świętego Grzegorza wybrano jego następcą. W owym czasie Kościół i państwo znajdowały się u szczytu swej średniowiecznej potęgi. Święty Grzegorz stanął na czele sfery kościelnej – było to zadanie niezwykłej wagi. Wykazał się mistrzostwem w rządzeniu, zarządzaniu majątkiem, finansach i kierowaniu ludźmi. Korzystając z autorytetu papieskiego, budował relacje z Kościołami w Hiszpanii, Galii, Afryce i Brytanii, a także z Kościołami Wschodnimi. Opracował zasady życia dla biskupów i podjął wytrwałą posługę kaznodziejską. Jego homilie przyciągały tłumy dzięki barwnym przykładom i praktycznym metaforom. Pracowity aż do końca, pozostawił ogromną spuściznę pisarską – tysiące listów, kazań i komentarzy. Święty Grzegorz jest czczony jako jeden z Czterech Wielkich Doktorów Kościoła, obok świętych Augustyna, Ambrożego i Hieronima. [2][3] Tekst: Sarah Ciotti Recenzja: o. Hugh Feiss OSB, STD [1] Święty Grzegorz Wielki, Księga reguły pasterskiej, 591, www.ccel.org. [2] Catholicpedia: The Original Catholic Encyclopedia (1917) for iPhone, iPad, and iPod Touch. Hasło: „St. Gregory the Great". [3] Catholicpedia: The Original Catholic Encyclopedia (1917) for iPhone, iPad, and iPod Touch. Hasło: „Doctors of the Church". Dziękujemy, że modlicie się razem z nami. Jeśli czujecie takie powołanie, Wasz dar wielkopostny pomaga nieść tę modlitwę do kolejnych serc i języków. Wesprzyj nas