Święty Ignacy Loyola

„Człowiek został stworzony po to, aby chwalił Boga, naszego Pana, okazywał Mu cześć i służył Mu, a przez to zbawił duszę swoją."[1] Święty Ignacy urodził się w 1491 roku w zamku Loyola, w szlacheckiej rodzinie baskijskiej. W młodości został rycerzem. Odniesiona rana nogi zmusiła go do miesięcy rekonwalescencji, podczas których lektura Pisma Świętego i żywotów świętych doprowadziła go do nawrócenia. Ignacy opuścił Loyolę i udał się do sanktuarium na Montserrat, gdzie złożył swój miecz i rozdał ubogim bogate szaty. Pościł, odbył spowiedź, podjął pokutę, a ostatecznie w 1537 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jego roztropność i gorliwość przyciągały licznych naśladowców, podobnie jak jego dzieło – Ćwiczenia duchowne. W 1539 roku założył Towarzystwo Jezusowe. Jako generał jezuitów święty Ignacy ukształtował charyzmat Zakonu, kładąc nacisk na ślub posłuszeństwa papieżowi, solidną formację duchową, misje zagraniczne oraz wychowanie młodzieży niezależnie od jej stanu. Jezuici odznaczali się gruntownym wykształceniem i zakładali uniwersytety oraz szkoły na całym świecie. Święty Ignacy został kanonizowany przez papieża Grzegorza XV w 1622 roku.[2][3] Tekst: Sarah Ciotti Konsultacja: o. Hugh Feiss OSB, STD [1] Św. Ignacy Loyola, Ćwiczenia duchowne, 1, www.ccel.org. [2] Catholicpedia: The Original Catholic Encyclopedia (1917) for iPhone, iPad, and iPod Touch. Hasło: „Św. Ignacy Loyola". [3] Benedykt XVI, Przemówienie do ojców i braci Towarzystwa Jezusowego, 22 kwietnia 2006. Dziękujemy, że modlicie się razem z nami. Jeśli czujecie takie powołanie, wasza ofiara wielkopostna pomaga nieść tę modlitwę do kolejnych serc i w kolejnych językach. Wesprzyj nas