Święty Jan Damasceński

Święty Jan Damasceński urodził się około 675–676 roku w Damaszku. Był chrześcijańskim mnichem, kapłanem, teologiem, filozofem i hymnografem. Wychowany w zamożnej chrześcijańskiej rodzinie służącej na dworze muzułmańskich kalifów, Jan otrzymał – staraniem ojca – gruntowne wykształcenie od sycylijskiego mnicha imieniem Kosma. Wykształcony w teologii, filozofii, prawie i naukach przyrodniczych, Święty Jan objął po ojcu jego urząd i przez pewien czas wiódł życie pobożnego chrześcijanina na dworze, po czym wyrzekł się życia publicznego i wstąpił do Monasteru Świętego Saby (Mar Saba) niedaleko Jerozolimy. W Mar Saba Święty Jan poświęcił się nauce, modlitwie i pisarstwu. Gdy cesarz Leon III potępił kult obrazów, Jan stał się jednym z jego najgorliwszych obrońców, układając traktaty uzasadniające starożytną chrześcijańską praktykę czci oddawanej świętym wizerunkom. Wyświęcony na kapłana przez Patriarchę Jerozolimy, powrócił następnie do swojego monasteru, gdzie spędził resztę życia, tworząc hymny i dzieła teologiczne. Do najważniejszych należy „Źródło wiedzy" – dzieło systematyzujące nauczanie wcześniejszych teologów, uważane za pierwszą próbę stworzenia Summy teologicznej chrześcijańskiej myśli. Święty Jan Damasceński, pisarz i poeta, którego hymny do dziś brzmią w liturgii bizantyjskiej, zmarł około 750 roku. Nie doczekał końca ikonoklazmu, lecz Kościół nie zapomniał tego, co napisał. Na Drugim Soborze Nicejskim w 787 roku jego stanowisko zostało potwierdzone, a święte wizerunki przywrócone. Święty Jan Damasceński jest czczony zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie jako doktor Kościoła.