Święty Tomasz

Bóg nas wzywa. Kiedy słyszymy to wezwanie, odpowiadamy wiarą i zaczynamy przeżywać prawdziwą misyjną drogę. Nieraz wielu z nas trapi wątpliwość — zarówno co do samego powołania, jak i drogi, która się przed nami otwiera. Podobnie jak Tomasz, pragniemy dowodu. Chwile odwagi przerywają chwile lęku. W Ewangelii Jana słyszymy najpierw słowa pełne odwagi, które Tomasz skierował do pozostałych uczniów: „…Chodźmy także i my, abyśmy razem z Nim umarli" (J 11,16). Wkrótce potem słyszymy jednak jego niepokój: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?" Ludzkie uczucia Tomasza przypominają nam, że potrzebujemy Zbawiciela. W takich chwilach wracajmy pamięcią do potężnej odpowiedzi, jakiej Jezus udzielił świętemu Tomaszowi: „…Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie" (J 14,5–7). [1][2] Autor: Sarah Ciotti Recenzja: o. Hugh Feiss OSB, STD [1] Biblia, Revised Standard Version, Ewangelia według św. Jana. [2] Kardynał Ignace Moussa I Daoud, wystąpienie na spotkaniu Papieskiego Instytutu Wschodniego, 7 grudnia 2002 r. Dziękujemy, że modlisz się razem z nami. Jeśli czujesz takie powołanie, Twoja ofiara na Wielki Post pomaga zanieść tę modlitwę do kolejnych serc i w kolejnych językach. Wesprzyj nas