Święci Sebastian i Fabian

Święty Sebastian urodził się w Galii, jednak jego rodzice pochodzili z Mediolanu we Włoszech i tam właśnie się wychował. Był gorliwym sługą Chrystusa i choć z natury nie ciążył ku życiu wojskowemu, to jednak — aby móc bez wzbudzania podejrzeń wspierać wyznawców i męczenników w ich cierpieniach — udał się do Rzymu i wstąpił do wojska za panowania cesarza Karinusa około roku 283. Wspierając wyznawców i męczenników, zasłynął cudami, w tym przywróceniem mowy i wzroku. Nawrócił na chrześcijaństwo wielu więźniów. Poniósł śmierć (ok. 288 r. po Chr.) podczas prześladowania chrześcijan przez cesarza rzymskiego Dioklecjana. Święty Fabian (łac. Fabianus; ok. 200 – 20 stycznia 250) był biskupem Rzymu od 10 stycznia 236 roku aż do swojej śmierci w roku 250, jako następca Anterusa. Zasłynął przede wszystkim z cudownych okoliczności swojego wyboru — mówi się, że gołębica zstąpiła na jego głowę, wskazując go jako nieoczekiwanego wybrańca Ducha Świętego na urząd papieża. Poniósł śmierć jako męczennik na początku prześladowań decjańskich. Uwaga: Wspomnienia dowolne i wspomnienia opcjonalne są obchodami nieobowiązkowymi i obecnie nie zamieszczamy treści poświęconych tym szczególnym dniom. Niniejszy tekst „O dzisiejszym dniu" został przygotowany po to, abyś mógł czcić tych Świętych, oddając cześć Chrystusowi. Dziękujemy, że modlisz się razem z nami. Jeśli czujesz się wezwany, Twoja ofiara wielkopostna pozwala nieść tę modlitwę do kolejnych serc i w kolejnych językach. Wesprzyj nas