Święci Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu

„Lampy stają się zbędne, gdy nadchodzi słońce; i gdy objawia się prawda, Prawo traci swoje znaczenie, a proroctwo milknie. Ten natomiast, komu dana jest moc wejrzenia w głębię sensu Prawa i kto — przebiwszy się przez mrok litery niby przez zasłonę — dociera do rzeczy niewypowiedzianych, jest podobny do Mojżesza zdejmującego zasłonę, gdy rozmawiał z Bogiem. On również odwraca się od litery ku Duchowi."[1] Święci Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu żyli w drugiej połowie IV wieku. Po pobożnym chrześcijańskim wychowaniu obaj studiowali w Atenach, a następnie obrali monastyczny styl życia. Święty Bazyli jako biskup Cezarei układał reguły dla mnichów i włączał dzieła miłosierdzia w życie klasztorów. Święty Grzegorz, biskup Konstantynopola, bronił Kościoła przed intrygami arian, wyjaśniał naukę o bóstwie Ducha Świętego i przewodniczył Soborowi Konstantynopolitańskiemu. Obaj żarliwie głosili słowo Boże, pozostawili po sobie rozległą spuściznę pisarską i są czczeni jako Ojcowie Kapadoccy — wraz ze świętym Grzegorzem z Nyssy.[2][3] Tekst: Sarah Ciotti Redakcja: o. Hugh Feiss OSB, STD [1] Bazyli Wielki, „Dowód z Pisma Świętego, że Duch jest nazywany Panem", w: De Spiritu Sancto, red. Philip Schaff i Henry Wace, T&T Clark, Edynburg, s. 33–34, www.ccel.org. [2] F.L. Cross i E.A. Livingstone, The Oxford Dictionary of the Christian Church, Oxford University Press, Londyn 1974, s. 139–140, 599. [3] O. Hugh Feiss OSB, The Martyrology of the Monastery of the Ascension, 2008. Dziękujemy, że modlicie się razem z nami. Jeśli czujecie takie powołanie, wasza ofiara wielkopostna pomaga nieść tę modlitwę do kolejnych serc i języków. Złóż ofiarę