Królowanie Najświętszej Maryi Panny

„Tedy Betsabe przyszła do króla Salomona, aby z nim mówić za Adoniaszem. I wstał król naprzeciw niej, i pokłonił się jej; potem usiadł na tronie swoim, i kazał przynieść stolicę dla matki królewskiej; i siedziała po prawicy jego. I rzekła: Mam do ciebie jedno małe prośbę, nie odmawiaj mi. I rzekł do niej król: Proś, matko moja; bo tobie nie odmówię" (1 Krl 2,19-20). [1] Choć to święto zostało ustanowione dopiero w czasach nowożytnych, Maryja przedstawiana jest w sztuce chrześcijańskiej jako królowa już w VI wieku. W dwóch znanych hymnach z XII wieku Maryja jest pozdrawiana: „Witaj, Królowo, Matko miłosierdzia" oraz „Witaj, Królowo niebios". Wyobraźnia chrześcijańska widzi Maryję wziętą do królewskiego dworu niebieskiego. Jej Syn radośnie wychodzi Jej naprzeciw. Witają Ją chóry aniołów i rzesza świętych. W miłości synowskiej Chrystus koronuje Naszą Panią jako Królową Nieba i Ziemi. Przez swoją wiarę i miłość stała się Matką Zbawiciela (Łk 2). Ona, Nowa Ewa, depcze głowę węża (Rdz 3,15). Na jej głowie spoczywa korona z dwunastu gwiazd (Ap 12,1), a z tej wzniosłej pozycji Nasza Niebieska Matka wspiera Kościół swoimi modlitwami pełnymi miłości i miłosierdzia. [2][3][4][5] Napisała Sarah Ciotti Recenzja: ks. Hugh Feiss OSB, STD [1] Biblia, Pierwsza Księga Królewska. [2] Pius XII, Ad Caeli Reginam [O królowaniu Maryi], 1954. [3] Sobór Watykański II, Lumen Gentium [Światło narodów], 52–69. [4] Katechizm Kościoła Katolickiego, wyd. 2, 963–975. [5] Paweł VI, Credo Ludu Bożego, 1968. Dziękujemy, że modlicie się razem z nami. Jeśli czujecie takie powołanie, wasza ofiara na Wielki Post pomaga nieść tę modlitwę do kolejnych serc i w kolejnych językach. Wesprzyj nas