Si Larry at ang Kanyang mga Labi: Isang Mapanuyang Konsultasyon sa Kaso ayon sa CCMMP

Mga tala ng sesyon, binago

Ang orihinal na pagsusuri ay, ayon sa sariling pagpapahayag ni Dr. Archibald, walang konklusyon. Si Larry ay nagpakita ng tinatawag ng doktor sa una bilang malawak na pag-aalalang pangkatawan: isang ipinahayag na takot na baka lumisan ang kanyang mga labi nang kusang-loob, lumipat sa Duluth, at dalhin ang kanyang ngipin. Ang transkripto ng sesyon ay nagpakita ng naaangkop na damdamin (kalungkutan sa posibilidad nito), saklaw ng emosyon (potensyal na galit kung sasabihin ng mga labi niya na 'adios'), at isang gumaganang network ng suporta (tatawag siya sa kanyang ama). Isinulat ni Dr. Archibald ang salitang 'kamangha-mangha' nang tatlong beses sa gilid ng pahina at ipinareferral ang kaso para sa follow-up na Rorschach, kung saan natukoy ni Larry ang bawat card — nang tama — bilang isang labi.

Bago pa man natuklasan ni Dr. Archibald ang CCMMP, ganoon ang mga bagay-bagay.

Humiling na siya ng ikalawang konsultasyon. Ang kanyang binagong mga tala sa kaso ay umabot sa labing-isang pahina.

Ang ipinakitang suliranin, muling tinukoy

Binubuksan nina Vitz, Nordling, at Titus ang kanilangCatholic Christian Meta-Model of the Personsa pahayag na ang isang reduktibong antropolohiya ay nagbubunga ng reduktibong terapiya: kung ituturing mo ang tao bilang isang bungkos ng mga kognisyon at gawi, malalagpasan mo ang tunay na nasa laman. Si Dr. Archibald, na sinanay sa tradisyong empirikal ng Britanya, ay siya mismong gumawa nito. Narinig niyang sinabi ni Larry na 'Mahal ko ang aking mga labi' at nadiagnose niya ito bilang pagkabalisa sa pagkakabit. Ang hindi niya tinanong ay:anong uri ng bagay ang isang labi, at anong uri ng nilalang ang isang nilikala na nagmamahal sa kanya?

Hindi ito basta-bastang tanong. Ang ikaapat na premisa ng CCMMP ay nagsasaad na ang taong tao — at, sa maluwag na pagpapalawak, ang antropomopikong pipino — ay isang mahalagang pagkakaisa ng katawan at kaluluwa. Ang mga labi ay hindi isang aksesorya. Sila ang hangganan ng pagka-loob at pagka-labas, ang organo ng pananalita at ng halik, ang kasangkapan kung saan nagagawa ni Larry ang parehong wika at ang mahabang scat sequence na sumasaklaw sa gitnang ikatlong bahagi ng bawat sesyon ng terapiya. Ang matakot sa pagkawala ng mga ito ay hindi neurosis. Ito ay, sa isang baluktot na antas, isang intuisyon tungkol sa embodied personhood.

Hindi natatakot si Larry na mawalan ng isang katangian. Natatakot siya sa isang uri ng pagkawatak-watak.

Trauma sa pagkabata at ang cogitative sense

Ang ikalawang sesyon ni Dr. Archibald, nang magkamit na siya ng kanyang bagong balangkas, ay pumunta agad sa kasaysayan ng pag-unlad. Ang mga resulta ay nakakabahalang.

Sa edad na dalawa, iniwan ni Larry ang kanyang mga labi sa lamig. Naging bughaw ang mga ito. Hindi niya alam ang gagawin. Sa edad ng pagtubo ng ngipin, kinailangan niyang humalik kay Great Aunt Ruth, na may balbas — isang karanasang inilalarawan niya bilang 'kakaiba' na may kapatagan ng damdaming nagmumungkahi ng malaking pagsupil. Pagkatapos, sa edad na walo, nakapit ang kanyang mga labi sa isang rehas habang tumatawa ang kanyang mga kaibigan, at gumugol siya ng anim na linggo sa rehabilitasyon ng labi kasama ang isang batang Polakong nagngangalang Oscar, kung kanino isa lamang salita ang natutuhan niya:usta.

Ang pagtalakay ni Benjamin Suazo sa cogitative sense — ang kakayahan kung saan gumagawa ang tao ng mga kongkretong paghatol batay sa karanasan tungkol sa mga partikular na bagay bilang kapaki-pakinabang o mapanganib — ay tumpak na nagliliwanag sa kasaysayang ito. Ang cogitative sense ay hindi abstract na pag-iisip; ito ang sinanay na pang-unawa ng katawan sa banta at kaligtasan. Ang cogitative sense ni Larry ay hinubog ng isang serye ng mga trauma na partikular sa labi: pagkakalantad sa lamig, hindi gustong pakikipag-ugnayan sa buhok sa mukha, pagkahiya sa publiko, at sapilitang katahimikan. Hindi ang kanyang obsesibong pagmamahal sa kanyang mga labi ang nakapagtataka. Ang nakapagtataka ay kaya pa niyang gamitin ang mga ito sa scat.

Iminumungkahi ng balangkas ni Suazo na ang rehabilitasyon ng labi kasama si Oscar, kahit limitado sa wika, ay maaaring ang pinaka-makabuluhang terapeutikong kabanata sa pagbuo ni Larry: isang ibinabahaging pagdurusa, isang embodied solidarity, at isang salitang inilipat mula bibig hanggang bibig sa kabila ng hadlang ng pamamaga.Usta.Ang salita para sa labi. Dinadala pa rin ito ni Larry.

Sa kapangitan at takot sa pagkawala

Dito ang mga bagong tala ni Dr. Archibald ay kumukuha ng isang likok na nagpapagulat kahit sa kanya mismo. Ipinagpalagay niya na ang pagkakabit ni Larry ay isang anyo ng pagkamayabang — isang labis na pagpapahalaga sa sarili para sa isang partikular na katangian, isang malambot na narcisismo ng mukha. Tatawagin ito ng CCMMP naphilautiasa kanyang masamang anyo: pag-ibig sa sarili na sumasara sa loob sa halip na bumubukas sa labas.

Ngunit si Jordan Peterson, na sinusuri ang mga katulad na dinamika sa klinikal na gawain, ay nagsasaad na ang taong pinaka-alerto sa posibilidad ng pagkawala ng isang bagay ay madalas na yaong nakawala na nito minsan at alam, sa kanilang kaibuturan, kung ano ang halaga ng pagkawala. [^1] Iniwan ni Larry ang kanyang mga labi sa lamig nang siya ay dalawa. Alam niya kung ano ang pakiramdam ng bughaw na mga labi. Ang kanyang pahayag — 'Mahal ko ang aking mga labi' — ay hindi ipinagmamalaki ng mapagmataas na tao. Ito ang patotoo ng isang taong natutunan, sa pamamagitan ng sakit, na ang mga embodied na kabutihan ay tunay na kabutihan, at ang kanilang pagkawala ay tunay na pagkawala.

AngSumma TheologiaeI-II, q. 26 ay tinatrato ang pag-ibig bilang unang kilos ng gana patungo sa isang kabutihan. Ang pag-ibig ni Larry sa kanyang mga labi ay, sa pagbasang ito, isang pagmamahal sa isang tunay na kabutihang pangnilikala: ang kaloob ng pananalita, ang kakayahang magkonekta, ang pangkatawang kasangkapan kung saan siya lumalahok sa komunidad. Ang kanyang pagpapahayag nito sa pamamagitan ng scat at lip-percussion ay isang pagpipiling pangistilo na hindi direktang tinutugunan ng tradisyon, ngunit ang pinagbabatayan na kilos ay maayos.

Ang suliranin sa Rorschach

Ang ikatlong hanay ng mga tala ni Dr. Archibald ay tumutukoy sa mga ink blot.

Bawat card ay isang labi. Tila, sa unang pagtingin, ito ay patunay ng pagkahumaling — isang projective na larangan na bumagsak sa isang tanging bagay. Sa ilalim ng CCMMP, naiibang mababasa ito. Ang cogitative sense, kapag nasensitibo na, ay nag-oorganisa ng pang-unawa sa paligid ng mga sinasanay nitong bagay. Hindi nawala kay Larry ang kakayahang maintindihan ang mundo; mayroon siyang hierarchya ng pang-unawa na hinubog ng isang kasaysayang nagbigay-halaga sa mga labi. Hindi ito patolohiya. Ito ay pagkabuo — kahit na pagkabuo sa pamamagitan ng aksidente at sakit kaysa sa sadyang paglinang ng kabutihan.

Si Kevin Majeres, na inilalarawan ang tungkulin ng amygdala sa pag-label ng banta, ay nagtatanda na ang organo na natutunan nang tukuyin ang isang bagay bilang banta ay patuloy na gagawin ito hanggang ang mga gawaing paglapit ay muling magsanay ng tugon. [^2] Naaangkop ang kabaligtaran: ang taong natutunan nang tukuyin ang isang bagay bilang mahalaga ay patuloy na magtatanaw sa gayon. Hindi kailangang ihinto ni Larry ang pagtingin sa mga labi sa mga ink blot. Kailangan niyang maunawaankung bakitnakikita niya ang mga ito, at hayaan ang pang-unawang iyon na palawakin sa halip na paiksiin ang kanyang mundo.

Ang layunin ng terapiya, sa pagtingin na ito, ay hindi ang pag-iba-ibahin ang mga tugon ni Larry sa Rorschach. Ito ay tulungan siyang makilala na ang pag-ibig na pinagbabatayan ng kanyang atensyon sa labi ay isang kakayahang maaaring iorden patungo sa mas malawak na kabutihan — na ang taong nagmamahal sa kanyang mga labi nang buong-buo ay nag-aaral, sa hawig na panimulang anyo, ng uri ng embodied na pagmamalasakit na kinakailangan ng ganap na pag-ibig.

Ang scat sequence bilang panalangin?

Dito ang mga tala ni Dr. Archibald ay nagiging, sa kanyang salita, 'haka-haka.'

Si Teresa ng Avila, saInterior Castle, ay inilalarawan ang pinakaunang mga mansyon ng panalangin bilang may katangiang pananambulat, ingay, at kawalan ng kakayahang patahimikin ang kalooban. Nais ng kaluluwa na gumalaw sa loob ngunit patuloy na gumagawa ng tunog sa ibabaw. Ang scat sequence — 'Be dee bap ba beed bap boo / Ye be dap bap boop ba da boo boh' — ay, estruktural na, ito: isang bibig na gumagalaw nang walang nilalaman na proposisyonal, isang pagpapahayag ng sarili na lumalagpas sa wika. Sinubukan ni Dr. Archibald na abalahin ito. Ito ay, ayon sa mungkahi ng CCMMP, isang klinikal na pagkakamali. Ang scat ay hindi paglaban sa terapiya. Ito ang tunog ng isang pinagsamang nilalang na gumagawa ng dapat niyang gawin: gumagawa ng ingay sa katawan sa paraang may kahulugan kahit hindi ma-decode ang kahulugan.

Si Steven Hayes, sa balangkas ng ACT, ay natutukoy ang pagkakaiba sa pagitan ng isang taongnagingang kanilang nilalaman at isang taongnagtataglayng kanilang nilalaman bilang susi ng sikolohikal na kakayahang umangkop. [^3] Si Larry, sa gitna ng scat, ay hindi nababalisa tungkol sa kanyang mga labi. Siya ay isang nilalang na may mga labi. Ito ang defusion bago pa man nagkaroon ng pangalan ang defusion.

Binagong diagnosis

Ang labing-isang pahina ni Dr. Archibald ay nagtatapos sa isang maikling talata na kanyang sinalungguhitan nang dalawang beses:

Hindi nagdurusa si Larry sa patolohikal na pagkakabit sa labi. Nagdurusa siya sa hindi pa ganap na pinagsamang embodied personhood, na hinubog ng maagang karanasan ng kahinaan at pagkawala, na nag-organisa sa sarili sa paligid ng isang tunay na kabutihang pangnilikala sa kawalan ng mas malawak na balangkas para sa pag-unawa kung bakit mabuti ang kabutihang iyon. Ang gawain ng terapiya ay hindi ang ihiwalay siya sa kanyang mga labi kundi tulungan siyang maunawaan kung saan nagtaturo ang kanyang pagmamahal sa kanyang mga labi: ang likhang kabutihan ng katawan, ang dignidad ng pananalita, ang tunay na kalagayan ng pisikal na kahinaan, at ang komunidad — gaano man kabibihag — na nagtataglay sa atin kapag tayo ay nakapit sa rehas.

Alam na niya ang salita. Usta. Nangangahulugang labi. Nangangahulugang: naroon din ako, at hindi rin ako makapagsalita, at ito ang iisang bagay na maibibigay ko sa iyo mula sa aking pagdurusa.

Hindi naman masama iyon. Hindi naman masama iyon talaga.

Mga Sanggunian

[^1]: Peterson, Jordan. 'God and the Hierarchy of Authority.' Lektura sa video. Nagninilay si Peterson sa klinikal na obserbasyon na ang mga kilos na hindi kinikilala ay may paraan ng paghahanap ng kanilang mga kahihinatnan: 'Hindi ko pa nakitang nakatakas ang sinuman sa anumang bagay kahit minsan.'

[^2]: Majeres, Kevin. 'How to Approach Anxiety.' YouTube. Inilalarawan ni Majeres ang feedback loop ng amygdala: ang mga gawaing paglapit ay nagpapababa ng mga label ng banta sa paglipas ng panahon, habang ang pag-iwas ay nagpapalaki ng mga ito — ang mekanismong pinagbabatayan ng unti-unting pagbawi ni Larry ng tiwala sa labi.

[^3]: Hayes, Steven. Mga lektura sa video tungkol sa ACT at RFT. Inilalarawan ni Hayes ang kakayahang makasamangsariling karanasan sa halip na matatukoy nito, na inilalagay ang pagmamalasakit at pagnanasa sa loob ng pagkabalisa sa halip na bilang mga hadlang dito.