Kapag Nagtatanong ang mga Kabataan ng Mabibigat na Katanungan: Si Papa Leo XIV tungkol sa Pagpapakamatay, Kapatawaran, at ang Teolohiya ng Pagpapagaling

Kapag Nagtatanong ang mga Kabataan ng Mahahirap na Katanungan: Si Papa Leo XIV ukol sa Pagpapakamatay, Pagpapatawad, at ang Teolohiya ng Kagalingan

Sa isang gabi ng paglalamay sa loob ng Olympic Stadium ng Barcelona, sumagot si Papa Leo XIV sa ilan sa pinakamalalim na tanong na maaaring harapin ng isang pontipiko. Isang batang babae na nagngangalang Desirée ay nakaranas ng isang trahedya sa pamilya na totoong nagpabago ng kanyang pananaw sa pananampalataya. Nakatayo sa harap ng papa at libu-libong kapwa kabataan, tinanong niya kung nasaan ang Diyos nang mangyari ito, at kung may tungkulin ba siyang subukang magpatawad. Ang palitan ng salita, na iniulat ng National Catholic Register, ay hindi isang naghanda nang aliw ni isang leksyon sa doktrina. Ito ay isang bagay na mas bihirang makita: isang pampublikong kilos ng pastoral na katapatan na may direktang kaugnayan sa paraan ng pag-unawa ng mga komunidad Katoliko sa kalusugang pangkaisipan, pagdadalamhati, at ang mahabang daan tungo sa kagalingan.

Ang kahalagahan ng sandaling iyon ay lumalagpas pa sa liwanag ng estadyum. Lumilitaw dito ang isang tanong na nasa krus-krusang daan ng pananampalataya, sikolohiya, at klinikal na pagsasanay — lalo na, kung ang mga balangkas na relihiyoso ay kayang dalhin ang buong bigat ng pagdurusa ng tao nang hindi nahuhulog sa walang-kabuluhang mga salitang pampaginhawa. Ang sagot na lumalabas mula sa Barcelona ay nagmumungkahi na kaya nila, kung ang mga balangkas na ito ay hawak nang may uri ng katumpakan at init na hinihingi ng seryosong pastoral na teolohiya.

Ang mga Tanong na Nagbigay-Kulay sa Gabing Iyon

Ang tanong ni Desirée tungkol sa pagpapakamatay at pagpapatawad ay isa sa maraming direkta at mapaghambing na palitan ng salita na nagbigay-hugis sa paglalamay. Lumapit ang mga kabataan sa podyo o nagpapadala ng mga tanong na humipo sa katahimikan ng Diyos sa gitna ng pagdurusa at sa paraan ng pagpapatawad kapag sariwang-sariwa pa ang sugat. Hindi umiwas si Papa Leo XIV. Tinugunan niya ang mga tanong bilang mga tunay na tanong, kinikilala ang kadiliman sa loob ng mga ito bago mag-alok ng anumang liwanag.

Ang ganitong pagkilos ay mahalaga sa klinikal na larangan. Patuloy na nagpapakita ang pananaliksik sa therapeutic alliance na ang pagpapatunay ay nauuna sa pagbabago. Kapag naramdaman ng isang pasyente o ng isang miyembro ng simbahan na tunay na nakilala ang kanilang pagdurusa — at hindi basta mabilis na nalutas — ang relasyon, maging ito man ay terapewtiko o pastoral, ay nakakakuha ng kinakailangang katibayan para magsimula ang tunay na gawain. Ang ipinakita ng papa sa Barcelona ay eksakto ang tinutukoy ng mga bihasang klinisyan bilang co-regulation: isang reguladong presensya na humaharap sa isang hindi reguladong isa, na sumasaklaw ng bahagi ng bigat bago subukang muling bigyang-kahulugan ito (Porges, 2011).

Para sa mga propesyonal sa kalusugang pangkaisipan na nagtatrabaho sa loob ng mga kontekstong Katoliko, ang pagkakatugma ng pastoral na istilo at ng klinikal na katibayan ay tumuturo sa isang pundasyon sa pag-unawa ng Katolikong Kristiyano sa tao — na ang mga tao ay relasyonal sa kanilang kaibuturan, at ang kagalingan, maging ito man ay sikolohikal o espirituwal, ay dumadaan sa pakikipagtagpo at hindi sa pag-iwas dito.

Pagpapakamatay, Stigma, at ang Espasyong Kayang Hawakan ng Simbahan

Ang malinaw na pagsasama ng pagpapakamatay bilang paksa sa isang pampublikong pagsasalita ng papa ay nararapat na bigyan ng maingat na pansin. Sa loob ng maraming taon, ang pastoral na tugon sa pagpapakamatay sa loob ng mga komunidad Katoliko ay may nalalabi pa ring stigma mula sa kasaysayan — isang teolohikal na bigat na, kahit hindi sinasadya, ay nagpalala sa pagdadalamhati ng mga pamilya at nagpahirap sa mga pag-uusap na lubos na kailangan ng mga klinisyan na gawin kasama ang kanilang mga kliyente.

Ang pagbabagong makikita sa Barcelona ay sumasalamin sa mas malawak na pag-unlad ng moral na teolohiya at pastoral na gawi ng Simbahang Katoliko. Kinikilala na ng Catechism of the Catholic Church na ang malalang kaguluhan sa kaisipan, matinding pagdurusa, o malubhang takot sa kahirapan ay maaaring magpababa ng personal na pananagutan sa mga kaso ng pagpapakamatay (Catechism of the Catholic Church, 1997, par. 2282). Ang ipinakita ni Papa Leo XIV sa harap ng libu-libong kabataan ay ang pastoral na pagsasalin ng nuansang doktrinang iyon: ang kahandaang makiupo sa isang nagdadalamhaling batang babae sa publiko, ang pagtrato sa kanyang tanong bilang lehitimo at hindi mapanganib, at ang pagtugon sa paksa nang may buo at angkop na seryosidad.

Ang positibong sikolohiya, lalo na ang sangay na nauugnay sa paghanap ng kahulugan at post-traumatic growth, ay patuloy na natuklasan na ang mga komunidad na pinaka-handa upang suportahan ang mga nabuhay mula sa pagkawala sa pamamagitan ng pagpapakamatay ay ang mga kayang tiisin ang kalabuan nang hindi nagmamadaling makahanap ng kasagutan (Tedeschi & Calhoun, 2004). Ang mga komunidad ng pananampalataya na nag-angkop ng ganitong kakayahan ay nagiging natural na kalasag laban sa nagpapalalalang pag-iisa na sumusunod sa traumatikong pagdadalamhati. Ang paglalamay sa Barcelona ay nagbibigay ng isang kapani-paniwalang larawan ng hitsura ng ganitong kalasag sa malaking sukat.

Ang Pagpapatawad Bilang Proseso, Hindi Isang Pangyayari

Ang tanong ni Desirée tungkol sa pagpapatawad ay ang pinakamalamang mag-abot ng tunog sa mga klinisyan na nagtatrabaho kasama ang trauma. Ang popular na imahinasyon ay may hilig na ituring ang pagpapatawad bilang isang sandali — isang desisyong ginagawa nang isang beses, pagkatapos nito ay nagbabago ang emosyonal na kalagayan. Isang ibang kwento ang sinasabi ng klinikal na karanasan. Ang pagpapatawad, lalo na sa konteksto ng traumatikong pagkawala, ay mas naaangkop na unawain bilang isang prosesong nagbubukas sa paglipas ng panahon, madalas nang hindi padiretso, at hindi nangangailangan ng pagtigil ng pagdadalamhati bilang paunang kondisyon (Enright & Fitzgibbons, 2015).

Sinusuportahan ng moral na teolohiyang Katoliko ang mas nuansadong pagbabasa na ito. Ang pagpapatawad ay hindi katumbas ng pagdadahilan, pagpapaliit, o pakikipagkasundo. Ito ay isang kilos ng kalooban, pinananatili sa buong panahon, na tumatangging hayaang tukuyin ng pinsala ang relasyon ng tao sa kinabukasan. Ang inialok ni Papa Leo XIV kay Desirée ay hindi isang pormula. Ito ay isang pagkilala na ang kanyang tanong ay ang tamang tanong na dapat itanong, at na ang pagtatanong mismo ay isang kilos ng espirituwal na tapang. Ang ganitong pagbabalangkas — ang muling pagtukoy sa pakikibaka bilang katibayan ng pakikisangkot kaysa sa kabiguan — ay eksakto ang tinutukoy ng mga terapewtikong diskarteng nakatuon sa katatagan bilang isang mahalagang muling pagtatasa sa proseso ng kagalingan.

Mga Komunidad ng Pananampalataya Bilang Imprastraktura ng Katatagan

Ang tagpuan ng paglalamay sa Barcelona ay kapwa kapuri-puring pag-aralan. Isang Olympic stadium na puno ng mga kabataan, nagtipon para sa isang gabi ng komunal na pagninilay, ay kumakatawan sa isang anyo ng panlipunang imprastraktura na lalong kinikilala ng mga mananaliksik sa kalusugang pangkaisipan bilang terapeutikong mahalaga. Ang pagiging miyembro ng isang matatag at nagkakaisa-sa-pagpapahalaga na komunidad na regular na nagtitipon at lumilikha ng mga pagkakataon para sa tapat na pag-uusap tungkol sa pagdurusa ay kabilang sa pinakamalakas na kilalang hula ng sikolohikal na katatagan (Koenig, 2012).

Ang mga longitudinal na pag-aaral sa sosyolohiya ng relihiyon at klinikal na psikiyatriya ay nagdokumento ng protektibong epekto ng pakikilahok sa relihiyosong komunidad sa mga resultang kinabibilangan ng depresyon, pagkabalisa, at pagpapakamatay. Ang dimensyon ng paghanap ng kahulugan sa buhay na relihiyoso — ang kakayahang ilagay ang indibidwal na pagdurusa sa loob ng mas malawak na naratibo ng pagtubos at pag-asa — ay tila nagdadala ng sariling protektibong bigat (VanderWeele, 2017).

Ang kahandaan ng papa na tugunan ang pinakamahirap na mga tanong mula sa mga tao, nang walang pag-iwas o huwad na pag-aliw, ay nagpalakas sa imprastrakturang iyon. Ipinakita nito sa isang buong henerasyon na ang mga komunidad ng pananampalataya ay maaaring maging ligtas na lugar para sa pinaka-mapanganib na damdamin. Ang mga tanong na itinatanong ng mga kabataan — tungkol sa pagpapakamatay at pagpapatawad — ay hindi hadlang sa pananampalataya. Sila ay, gaya ng tila naunawaan ng papa sa Barcelona, ang mismong kaibuturan nito.

Pinagmulan: National Catholic Register, Hunyo 10, 2026.

Mga Sanggunian

Catechism of the Catholic Church. (1997).Catechism of the Catholic Church(2nd ed.). Libreria Editrice Vaticana.

Enright, R. D., & Fitzgibbons, R. P. (2015).Forgiveness therapy: An empirical guide for resolving anger and restoring hope. American Psychological Association.

Koenig, H. G. (2012).Religion, spirituality, and health: The research and clinical implications.ISRN Psychiatry, 2012, 1–33. https://doi.org/10.5402/2012/278730

Porges, S. W. (2011).The polyvagal theory: Neurophysiological foundations of emotions, attachment, communication, and self-regulation. W. W. Norton.

Tedeschi, R. G., & Calhoun, L. G. (2004). Posttraumatic growth: Conceptual foundations and empirical evidence.Psychological Inquiry,15(1), 1–18. https://doi.org/10.1207/s15327965pli1501_01

VanderWeele, T. J. (2017). Religion and health: A synthesis. In M. J. Balboni & J. R. Peteet (Eds.),Spirituality and religion within the culture of medicine(pp. 357–401). Oxford University Press.