Ang Katawang Nag-iisip: Bakit Maaaring Mas Epektibo ang Terapiya Kapag Ikaw ay Gumagalaw

Ang isang taong naglalakad sa tabi ng isang terapeuta sa isang parke ay gumagawa ng bagay na naiiba sa isang taong nakaupo nang katapat ng terapeuta sa isang silid. Hindi lamang pang-kapaligiran ang pagkakaiba. Natuklasan ng pag-aaral ni Prince-Llewellyn at McCarthy noong 2025, na pinamagatang 'Walking and talking for well-being: Exploring the effectiveness of walk and talk therapy,' ang nasusukat na ugnayan sa pagitan ng paggalaw habang naglalakad at ng muling pagsasaayos ng kaisipan sa mga interbensyong CBT — ang mga 90-minutong paglalakad sa loob ng 12 hanggang 18 linggo ay nagbunga ng mga resultang karapat-dapat pansinin, hindi lamang bilang pagbabago sa paraan ng paghahatid kundi bilang isang natatanging anyo ng pakikipag-ugnayan sa terapya. Itinatanong ng papel ang isang bagay na talagang kakaiba: nagbabago ba ang kakayahan ng isip sa sarili nitong mga nilalaman kapag naglalakad ang tao?

May sagot ang katanungang iyon mula sa pananaw ni Tomas de Aquino, at hindi ito kasingmystical ng tila nito.

Sinusundan ni Aquino si Aristoteles sa paniniwala na ang mga intelektwal na operasyon ay nakasalalay sa gawain ng cogitative sense — ang kakultad na nagsilbing tulay sa pagitan ng karanasang pandama at ng makatwirang pagpapasya. Hindi lamang tumatanggap ng mga impresyon ang cogitative sense; inaayos nito ang mga partikular na pandamang input sa mga makabuluhang kabuuan bago kumilos ang katuwiran. Itinuturo ng gawa ni Benjamin Suazo ukol sa cogitative sense na ang kakultad na ito ay maaaring sanayin tungo sa maayos na pang-unawa o mapahamak ng gawi ng pag-iwas at paulit-ulit na pag-iisip. Ang ibig sabihin nito sa praktiko ay ang paraan ng pisikal na pakikipag-ugnayan ng isang tao sa isang sitwasyon — ang sensorimotor na konteksto kung saan nagaganap ang pag-iisip — ay hindi lamang background noise ng kognisyon. Ito ay bahagi ng mismong kilos ng pag-iisip.

Binabago ng paglalakad ang sensorimotor na larangan. Ang hakbang ay may ritmo at bilateral, na nagpapagana ng palitang motor activation sa isang pattern na iniuugnay ng mga neuropsikologist sa pagbaba ng cortical arousal at mas malalim na pag-access sa episodic memory. Ito ang pisyolohikal na pundasyon ng inilarawan ni Peterson nang talakayin niya ang gawain ng pagharap at pagsasalita na sentral sa pagpoproseso ng trauma: ang isip, kapag hindi na abala sa postural vigilance, ay kayang lapitan ang materyal na dating iniiwasan nito. Para sa ilang tao, ang silid ng nakaupo na terapya ay nagdudulot ng sariling uri ng pagbabantay — ang kasangkapan ng klinikal na pakikipagtagpo ay may dalang panlipunang kahulugan, hirarkiya, at pagtatasa. Ang landas sa gitna ng mga puno ay wala.

Ang mga kalahok ni Prince-Llewellyn at McCarthy ay nagsasagawa ng muling pagsasaayos ng kaisipan habang naglalakad, at ang salitang 'synergy' sa papel ay tumpak. Ang muling pagsasaayos ay nangangailangan na hawakan ng kliyente ang isang pag-iisip sa tamang distansya at suriin ang estruktura nito — mapansin na ang 'wala akong halaga' ay isang pahayag tungkol sa mundo, hindi ang mundo mismo. Si Steven Hayes, na nagtatrabaho mula sa Relational Frame Theory, ay tinatawag itong defusion: ang pagpapaluwag ng awtomatikong hinahatak ng isang berbal na stimulus sa gawi. Mas mahirap makamit ang defusion kapag ang nervous system ay nasa postura ng banta. Ang paggalaw — lalo na ang may ritmo at nakatutok sa harapan — ay tila nagbabago ng posturang iyon. Nagsisimulang kumilos ang katawan na 'para bang' malalagpasan ang kapaligiran, at sumusunod ang kognisyon.

Hindi ito bagong obserbasyon sa praktiko. Naglakad si Tomas de Aquino habang nagtuturo. Isinasama ni Ignacio de Loyola ang paggalaw na may direksyon sa Mga Espirituwal na Ehersisyo — ang ehersitante ay laging nakatuon sa isang bagay, gumagalaw sa isang pagkakasunud-sunod ng mga linggo, mula sa pagdadalisay hanggang sa ilumin hanggang sa pagpili, hindi kailanman nakatayo. Ang peripatetic na tradisyon sa pilosopiya ay hindi lamang isang katangian ng labas-ng-bahay na buhay ng mga Ateniense; sumasalamin ito sa isang likas na pang-unawa na mas mahusay ang pag-iisip ng isip kapag ang katawan ay gumagalaw. Ang pag-aaral noong 2025 ay nagbibigay ng dami-batay na estruktura sa tradisyong iyon.

Ang binubuksan ng papel, bagama't hindi ito ang paraan ng paglalatag ng mga may-akda, ay isang hamon sa isang banayad na palagay na nakabaon sa karamihan ng mga modelong terapeutiko sa Kanluran: na ang taong nangangailangan ng tulong ay dapat munang patigilin. Ang silid ng konsultasyon ay nangangailangan ng pag-upo. Ang couch, gaya ng kilala, ay nangangailangan ng paghiga. Ang mga pagpiling arkitektuwal na ito ay nagtataglay ng isang terapeutikong epistemolohiya — na ang panloob na gawain ay mas maayos na umuusad kapag nasuspinde ang panlabas na paggalaw, na ang sarili ay pinaka-accessible kapag pinahupa ang katawan. Ang walk-and-talk therapy ay isang banayad na empirical na pagwawasto sa palagay na iyon.

Ang gawa ni Gabor Maté ukol sa pisyolohikal na gastos ng pagpigil ay may kaugnayan dito. Kapag ang isang tao ay masyadong mahigpit na hawak ang isang hangganan, isang pagnanasa, o isang pahayag ng pagkakakilanlan — o hindi man lamang hawak ang mga ito — natatanggap ng katawan ang bayad. Ang obserbasyon ni Maté na sa likod ng karamihan ng malalang sakit ay isang nabigong pangangailangan para sa tunay na pakikipag-ugnayan, at na ang paggaling ay nangangailangan ng pagbawi ng kahinaan, ay naaayon sa struktural na binabago ng walk-and-talk therapy: ang piling-balikat na ayos ng naglalakad at ng terapeuta, sa halip na harap-harapan, ay nagbabago ng sosyal na geometriya ng pagharap. Hindi tinitingnan ang kliyente. Ang tingin ay magkasamang nakatuon sa labas, sa landas na naghihintay. Binabago nito ang maaaring sabihin. Ang pagpapatibay ng sarili — ang ikaanim na prinsipyo ng paggaling ni Maté — ay mas madali kapag ang sarili ay hindi direktang pinagmamasdan.

Ang CCMMP, sa pagkakabuo nina Vitz, Nordling, at Titus, ay inilalagay ang taong pantao sa loob ng isang arko ng Nilikha-Nahulog-Natubos kung saan ang katawan ay hindi isang sasakyan ng kaluluwa kundi bahagi ng bumubuo sa tao. Ang paniwala na ang katawan at kaluluwa ay bumubuo ng tunay na pagkakaisa — hindi bilang magandang salitang-relihiyon kundi bilang pahayag na antropolohikal — ay nangangahulugang ang mga terapeutikong gawi na tumutugon lamang sa tao bilang isang makatwirang nagpapasya na nakaupo sa isang upuan ay nagtatrabaho gamit ang isang hindi kumpleto na mapa. Ang postura, ritmo, at spatial na oryentasyon ng katawan ay bahagi ng taong tinatrato. Ang walk-and-talk therapy ay hindi nagdadagdag ng outdoor na amenity sa isang pamantayang interbensyon. Binabago nito ang mga antropolohikal na termino ng pakikipagtagpo.

Ang mga praktikal na implikasyon para sa mga tagapayo at tagapagbuo ng pagkatao ay karapatdapat na linawin. Ang 12-hanggang-18 linggong tagal ng protokol ni Prince-Llewellyn at McCarthy ay nagmumungkahi na ang mga benepisyo ng ambulatory therapy ay naiiipon; hindi ito isang teknik para sa interbensyon sa krisis kundi para sa napapanatiling gawain ng pagbubuo ng pagkatao. Ang mga 90-minutong sesyon ay mahaba ayon sa mga klinikal na pamantayan at nagbibigay-daan sa uri ng maindayog na pag-aayos na hindi makakamit ng maikling sesyon. Ang setting ng estate walk — hindi wilderness therapy ni urban walking, kundi isang pinamamahalaang tanawin — ay nagbibigay ng sapat na pagkabago upang makaakit ng pansin nang hindi nagbubunga ng uri ng pangangailangan sa kapaligiran na nakikipagkumpitensya sa panloob na pansin.

Para sa pastoral na pagsamahan sa partikular, ang mga natuklasang ito ay karapat-dapat pag-aralan. Ang tradisyon ng pagsamahan sa Ignatian na direksyon ay palaging may direksyon — sa literal na kahulugan, ang direktor at ang dinirekta ay magkasamang naglalakad patungo sa isang bagay, kahit nakaupo pa sila. Ang paggawa ng literal sa paggalawing iyon, ang pagsama sa isang directee sa isang lakad kung saan ang karaniwang aktibidad ng paglalakad ay nagdadala ng pag-uusap, ay ang paglalagay ng espirituwal na pagsamahan sa buong tao sa halip na sa nakahiwalay na intelekto. Ang gawain ng pagbubuo ng pagkatao na nagaganap sa purgative na yugto ng buhay-espirituwal — ang pagputol ng mga walang ayos na pagkakabit, ang pagbubuo ng birtud — ay nangangailangan ng pagharap sa kung ano ang masakit, at tiyak sa kung saan may sakit ay may mahalaga. Ang paglalakad, gaya ng lumalabas, ay maaaring gawing mas madaling lapitan ang pagharap na iyon.

Ang pag-aaral ni Prince-Llewellyn at McCarthy ay limitado sa saklaw: isang kwalitatibong pagsisiyasat ng karanasan ng mga practitioner sa isang tiyak na protokol sa isang tiyak na lugar. Hindi ito isang randomized controlled trial at hindi man nagsasabing iyon ito. Ngunit ang ginagawa nito ay nagtuturo sa isang tanong na may tunay na lalim: hindi kung 'gumagana' ang walk-and-talk therapy, kundi kung ano ang ginagawa ng pakikilahok ng katawan sa pasulong na paggalaw sa pagiging available ng panloob na materyal. Ang tanong na iyon ay sabay na neuropsikolohikal, fenomenolohikal, at antropolohikal. Ang sagot, kung hahanapin ito nang may katumpakang katumbas ng kahalagahan ng obserbasyon ng papel, ay mangangailangan sa Catholic psychology at cognitive science na mag-isip nang magkasama — na siyang, lalong lumalakas, ang pinaka-produktibong lugar ng gawain.

Mga Sanggunian

Hayes, S. C., Strosahl, K. D., & Wilson, K. G. (2012).Acceptance and commitment therapy: The process and practice of mindful change(2nd ed.). Guilford Press.

Maté, G. (2019).When the body says no: The cost of hidden stress. Vintage Canada.

Peterson, J. B. (1999).Maps of meaning: The architecture of belief. Routledge.

Prince-Llewellyn, L., & McCarthy, H. (2025). Walking and talking for well-being: Exploring the effectiveness of walk and talk therapy.Journal of Counselling and Psychotherapy Research. Advance online publication. https://doi.org/10.1002/capr.12830

Suazo, B. (2021). The cogitative sense and its role in Thomistic psychology.American Catholic Philosophical Quarterly, 95(3), 421–445. https://doi.org/10.5840/acpq202195342

Vitz, P. C., Nordling, W. J., & Titus, C. S. (Eds.). (2020).A Catholic Christian meta-model of the person: Integration of psychology and mental health practice. Divine Mercy University Press.