Papa Leo XIV sa Depresyon at Pagpapakamatay: Bakit Dapat Itigil ng Simbahan ang Pag-ispirituwalisa ng Sakit

Isang Sandali na Nangangailangan ng Higit pa sa Kaginhawahan

Nang gabi ng ika-8 ng Hunyo, 2026, sa Olympic Stadium sa Barcelona, isang guro sa hayskul na taga-Catalonia na nagngangalang Carmina ay tumayo sa harapan ni Papa Leo XIV at ng daan-daang libong mananampalataya na nagtipon para sa isang vigilia ng panalangin kasama ang mga diyosesis sa buong Catalonia. Inilahad niya ang mga taon ng pakikipaglaban sa depresyon nang tahimik, na nagkulminasyon sa isang gabing Biyernes nang subukan niyang bawiin ang kanyang sariling buhay.

Nabuhay siya. At pagkatapos ay tinanong niya ang Papa ng dalawang katanungang tumagos sa bawat patong ng institusyonal na wika: Saan matatagpuan ang Diyos kung ganap ang kadiliman? Paano maaaring magtiwala sa isang Diyos ang sinuman kung walang bagay — maging ang sariling buhay — ang tila nagkakahalaga ng pagpapatuloy?

Ang tugon ni Papa Leo XIV, ayon sa ulat ng ZENIT News, ay tiyak at malinaw. Tinawag niya ang depresyon bilang isang "tahimik na sakit." Kinikilala niya na ang mga lipunang nakabalangkas sa paligid ng produktibidad ay nagdudulot ng malawakang pinsala sa sikolohikal. Gumuhit siya ng direktang linya sa pagitan ng paghihirap sa Getsemani at ng isang taong nag-iisang nakaupo sa madaling araw, walang mahanap na dahilan upang magpatuloy.

Ito ang uri ng sandali na nagtatakda kung ang isang tradisyon ay buhay pa o basta inalaalang lamang.

Ang Bigat na nasa Likod ng Tanong

Ang tanong ni Carmina ay dumarating sa gitna ng isang larawan ng datos na nangangailangan ng seryosong pansin. Ang depresyon ay kabilang na ngayon sa mga pangunahing sanhi ng kapansanan sa buong mundo. Ang pagpapakamatay ay nananatiling isa sa mga nangungunang sanhi ng kamatayan sa mga taong may edad 15 hanggang 29. Ang agwat sa pagitan ng unang sintomas at ng sapat na pag-aalaga ay madalas na isang dekada o higit pa.

Sa loob ng mga komunidad Katoliko, ang agwat na ito ay madalas na pinalawak ng dalawang magkasalungat na pagkakamali. Ang una ay ang espirituwalasyon ng sakit: ang mungkahi na ang patuloy na pagdurusa ay tanda ng kakulangan sa pananampalataya. Ang ikalawa ay tinatrato ang kalusugang pangkaisipan bilang purong biomedical, iniiwan ang teolohikal na mundo ng tao — ang kanyang pakiramdam ng kahulugan, ang kanyang relasyon sa Diyos — nang hindi tinutugunan. Ang parehong pagkakamali ay nag-iiwan sa tao na higit na nag-iisa kaysa noong humingi siya ng tulong.

Wala sa dalawa ang ginawa ni Papa Leo XIV. Nagpasalamat siya kay Carmina sa pagsasalita, kinikilala ang kanyang kaligtasan nang hindi miminimize ang kanyang pinagdaanan, tinawag ang depresyon bilang isang tunay na sakit sa loob ng isang tunay na kontekstong panlipunan, at inilagay ang kanyang karanasan sa loob ng isang balangkas ng kahulugan na hindi nangangailangan sa kanya na itanggi ang kanyang pagdurusa upang mapasukan ito.

Ang Tunay na Hinihingi ng Isang Modelong Katoliko ng Tao

Ang pang-unawa ng Simbahang Katoliko sa taong pantao ay isang relasyonal na ontolohiya — isang pahayag na ang tao ay binubuo ng mga ugnayan: sa Diyos, sa kapwa, sa sariling katawan at kasaysayan. Nang ituro ni Papa Leo XIV ang Getsemani, gumagawa siya ng isang teolohikal na pahayag na may direktang implikasyon sa klinika: ang sikolohikal na pagdurusa ng pinaka-matinding uri ay hindi dayuhan sa banal. Ito ay ipinasok mula sa loob.

Para sa isang taong nasa matinding depresyon, ang mga abstraktong argumento tungkol sa pagdurusa ay hindi matanggap. Ang may bigat ay ang pagsasama — isang presensya na hindi nangangailangan sa nagdurusa na magpakita ng pasasalamat o resolusyon bago siya tanggapin nang may pagmamalasakit. Ipinamalas ito ng Papa. Hindi niya hiniling kay Carmina na muling bigyang-kahulugan ang kanyang pagdurusa bago niya ito harapin.

Ang klinikalng tanong ay kung ang pananampalataya ng isang tao ay gumaganap bilang isang mapagkukunan ng pagbibigay-kahulugan at katatagan, o kung ito ay naging kasamaang-halo ng hiya — ng paniniwala na ang depresyon ay tanda ng pagkabigo sa espirituwal, na ang paghahanap ng propesyonal na tulong ay kakulangan ng tiwala sa Diyos. Ang patotoo ni Carmina ay nagmumungkahi na taglay niya ang kahihiyang iyon sa loob ng maraming taon. Ang katahimikang kanyang inilalarawan ay hindi aksidental sa kanyang pagdurusa. Ito ay isang katangian ng paraan kung paano nagpapatuloy ang mga pakikipagtunggali sa kalusugang pangkaisipan sa mga komunidad na kulang ang wika upang hawakan ang mga ito.

Ang Pag-unlad na Walang Integrasyon ay Sariling Krisis

Direktang sinabi ni Papa Leo XIV na ang kalusugang pangkaisipan ay lalong nanganganib sa mga lipunang itinuturing ang kanilang sarili bilang advanced — na ito ay tanda na may malalim na mali sa isang kaisipan ng pag-unlad na nagbibigay ng mga presyon sa mga tao na nakakasagabal sa malusog na sikolohikal na balanse. Hindi ito isang pastoral na paliwanag lamang. Ito ay isang estrukturang pagsusuri.

Ang isang balangkas ng kalusugang pangkaisipan na nakaugat sa antropolohiyang Katoliko ay hindi maaaring maglimita ang sarili sa mga indibidwal na interbensyon. Kailangan nitong paunlarin ang mga komunidad kung saan ang katahimikang inilarawan ni Carmina ay nagiging hindi gaanong posible — hindi sa pamamagitan ng pagpilit ng pagbubunyag, kundi sa pamamagitan ng paglikha ng relasyonal na init at estrukturang pagbabantay na nagpapahintulot sa mga tao na humingi ng pag-aalaga bago pa man ang isang krisis. Ang pananaliksik sa positibong sikolohiya ay patuloy na nagpapakita na ang pakikipag-ugnayan sa lipunan, pag-aari, at pagpasok sa pagbibigay-kahulugan ay kabilang sa pinakamalakas na tagahula ng katatagan — eksakto ang maaaring ialay ng isang maayos na pabrika ng simbahan o paaralang Katoliko.

Tungo sa mga Komunidad na Kayang Hawakan ang Bigat

Inilarawan ni Papa Leo XIV ang kaligtasan ni Carmina bilang isang "kahanga-hangang himala" at inilagay ito sa loob ng pattern ng pagpapagaling sa Ebanghelyo: sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan kay Kristo, maging ang mga nakakaramdam na ganap na naliligaw ay muling nakakakuha ng kumpiyansa sa buhay. Sa klinikalng gawain, ang kakayahang hawakan ang isang alternatibong salaysay kasabay ng kawalan ng pag-asa ay isang sentral na mekanismo ng pagbabago sa terapeutiko. Hindi kailangang maniwala agad ang tao sa alternatibo — kailangan lamang niyang manatili sa relasyon sa isang presensya na humahawak nito hanggang sa magawa na niya.

Ito ang inilarawan ni Carmina nang sabihin niyang binigyan siya ng Diyos ng ikalawang pagkakataon. Ang kadiliman ay hindi bura. Hindi lamang ito ang huling salita.

Ang hamon para sa bawat institusyon at practitioner na Katoliko ay kung ang mga antropolohikal na pahayag na ginagawa sa mga homiliya at klase ng teolohiya ay tunay na humuhubog sa kultura sa aktwal — ang kulturang kung saan ang isang guro ay maaaring gumastos ng maraming taon sa katahimikan, naniniwala na ang kanyang sakit ay kanyang kasalanan. Ang sagot ay hindi ang palitan ang klinikalng kaalaman ng teolohikal na aliw, kundi ang bumuo ng integratibong kakayahan kung saan wala sa dalawa ang inialay para sa isa.

Ang usapang binuksan ni Carmina noong ika-8 ng Hunyo ay isa na ang mga komunidad ng pananampalataya at mga propesyonal sa kalusugang pangkaisipan na Katoliko ay nagsisimula pa lamang na pag-usapan nang may lalim at katapatan na nararapat dito.