Nang Magtanong ang isang Bata sa Papa Kung Bakit Nangyayari ang Masasamang Bagay: Pagdurusa, Pananampalataya, at ang Simula ng Katatagan

Nang Tanungin ng Isang Bata ang Papa Kung Bakit Nangyayari ang Masasamang Bagay

Isang anim na taong gulang na batang nagngangalang Renzo ang tumayo sa harapan ng papa at itinanong ang katanungang pinag-usapan na ng mga pilosopo, teologo, at sikolohiko sa loob ng maraming siglo.

"Bakit nangyayari ang masasamang bagay sa ilang tao? At hindi sa iba? Kanino kasalanan iyon? Bakit napakaraming tao ang nakatira sa kalye? Walang nakakakita sa kanila; walang tumutulong sa kanila."

Si Renzo ay Peruano. Tumakas ang kanyang pamilya mula sa matinding kahirapan at nanirahan sa baryo ng Raval sa Barcelona — isang siksikang lugar kung saan mahigit kalahati ng populasyon ay nagmula sa ibang bansa. Tumatanggap ng tulong ang pamilya mula sa isang kumbentong-kusina na pinapatakbo ng mga Missionaries of Charity at ng Mano Amiga Foundation. Doon, noong ika-10 ng Hunyo, binisita ng Papa Leo XIV ang komunidad bago ipagdiwang ang Misa sa Sagrada Familia — isang sadyang pagpili, wika ng Santo Papa, upang harapin ang paghihirap ng tao kaysa simpleng humanga sa arkitektura ng simbahan.

Ang tanong ni Renzo ay hindi nagpapakita ng maling pang-unawa ng isang bata sa mundo. Ito ay nagpapakita ng tumpak na pang-unawa niya rito.

Presensya Bago ang Paliwanag

Hindi umiwas ang Papa Leo XIV sa tanong. Kinikilala niya nang hayagan ang kahirapan nito bago isinangkot ang kanyang sagot sa buhay ni Kristo: "Sinasabi sa atin ng salita ng Diyos na ang ating Panginoon ay 'lumakad na gumagawa ng mabuti at nagpapagaling sa lahat ng inapi,' gayunpaman ay alam nating siya ay ipinako sa krus. Ngunit hindi doon nagtapos ang kwento, sapagkat siya ay muling nabuhay sa ikatlong araw, nalupig ang kasamaan at kamatayan."

Mahalaga ang istruktura ng sagot na iyon. Hindi ito nangangako ng pag-aalis ng pagdurusa. Ipinapatibay nito ang pagbabago ng pagdurusa — at inaalok sa taong nagdurusa ang isang bagay na higit na matibay kaysa solusyon: presensya.

"Sa pamamagitan ng buhay ni Jesukristo, ipinakikita ng Diyos sa atin na, kahit sa gitna ng pagdurusa, hindi niya kailanman pinababayaan ang sinuman sa kanyang mga anak. Magkaroon tayo ng tiwala; si Hesus ay kasama natin, tumutulong at sumasaklaw sa atin, at nagbibigay sa atin ng lakas upang malagpasan ang mahihirap na sandali na maaari nating maranasan sa buhay."

Ito ang pangunahing argumento: presensya, hindi paliwanag, ang pundasyon ng katatagan.

Ang Sinasabi ng Pananaliksik

Patuloy na kinikilala ng sikolohikal na literatura tungkol sa katatagan ang pagbibigay-kahulugan sa karanasan bilang isang mahalagang salik ng proteksyon. Para sa mga bata lalo na, ang paglalagay ng personal na pagdurusa sa loob ng isang mas malawak na balangkas — pampamilya, pangkomunidad, o makalangit — ay kaugnay ng nabawasang pagkabalisa at mas malakas na pangmatagalang kakayahang umangkop. Isang pagsusuri noong 2021 saJournal of Child and Family Studiesang natuklasang ang mga batang nasa ekonomiyang mahirap na tahanan na nakaramdam ng espirituwal o relihiyosong pagkakatugma ay nagpakita ng kapansin-pansing mas mataas na marka sa mga sukat ng katatagan.

Ang pananaliksik sa mga mapaminsalang karanasan sa pagkabata ay nagpapakita rin na ang presensya ng kahit isang mapagkakatiwalaang matanda na tumutugon sa pagdurusa ng bata nang may tunay na pagmamalasakit ay makabuluhang nagbabago ng landas ng pag-unlad. Ang papa, sa sandaling iyon sa dating kumbento ni San Agustin, ay gumaganap ng tungkuling tinatawag ng mga sikolohikong pangunlad na "relational anchor" o matibay na saligan ng relasyon.

Ang kahandaang makiisa sa kahirapan ng tanong ni Renzo bago sagutin ito ay nagpapakita ng isang bagay na kinikilala ng mga terapeuta at pastoral na manggagawa bilang pundasyon: ang kagalingang hatid ng pagkilala bago ang interbensyon.

Ang Simula ng Katatagan

Ang tanong ni Renzo ay hindi masisagot nang ganap sa kanyang buhay, o sa buhay ng sinuman. Ang pagdurusa ay hindi isang palaisipan na may solusyon — ito ay isang katayuan ng pag-iral ng tao na nangangailangan, nang paulit-ulit, ng isang buhay na tugon.

Ang ipinapakita ng tagpong iyon sa Barcelona ay ang mga kayamanan ng tradisyong Katoliko sa pagharap sa ganitong katayuan ay kapansin-pansing naaayon sa kinikilala ng kontemporaryong pananaliksik bilang mapagprotekta at mapagpagaling: mga salaysay na nagbibigay-kahulugan, tunay na presensya, at kakayahang taglayin ang sakit nang hindi nasisira nito.

Tinanong ni Renzo ang papa kung bakit nangyayari ang masasamang bagay. Itinuro siya ng papa sa isang kwentong tunay ang pagdurusa, tiyak ang pakikisamahan, at ang huling salita ay pag-aari ng muling pagkabuhay. Hindi lilitaw ang sagot na iyon sa anumang klinikal na manwal. Ngunit ito, sa lahat ng sukatan na nagbibigay-kahulugan, ang simula ng katatagan.

Pinagmulan: EWTN News, ika-10 ng Hunyo, 2026. Pag-uulat ng Vatican Bureau.